آخـریــن مطالب



تمایز آسم و بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) در خدمات تندرستی پایه

تمایز آسم و بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) در خدمات تندرستی پایه

آسم و بیماری انسداد مزمن ریه (COPD) بیش از 40 میلیون آمریکایی را تحت تأثیر قرار می دهد، سالانه بیش از 100 میلیارد دلار هزینه دارد و با هم چهارمین علت مرگ و میر در ایالات متحده را تشکیل می دهد.

تمایز بین آسم و COPD می تواند دشوار باشد.

تشخیص دقیق نیاز به اسپیرومتری دارد که یک الگوی مشخص را نشان دهد.

آسم در صورتی تشخیص داده می شود که انسداد راه هوایی در اسپیرومتری برگشت پذیر باشد یعنی بیشتر از 12 درصد و بیش از 200 میلی لیتر بهبود درFEV1  با تجویز گشادکننده های برونش یا مشاهده انقباض برونش (کاهش 20 درصدی یا بیشتر FEV1 ) با چالش متاکولین.

بیماری اسنداد مزمن ریه (COPD) در صورتی تشخیص داده می شود که انسداد راه هوایی (نسبت FEV1/FVC کمتر از 70 درصد در اسپیرومتری بوده و با گشادکننده های برونش قابل برگشت نباشد.

اما همپوشانی آسم-COPD می تواند یک توصیف بالینی مفید برای بیمارانی باشد که ویژگی های تشخیصی هر دو بیماری را نشان می دهند. در این موارد، اسپیرومتری پس از تجویز گشادکننده‌های برونش، برگشت‌پذیری را نشان می‌دهد، که با آسم سازگار است، و همزمان محدودیت پایدار جریان هوای پایه دارند که بیشتر مشخصه COPD است.

درمان باید بر اساس گایدلاین های جهانی آسم و گایدلاین جهانی بیماری های انسداد مزمن ریه باشد.

در بیماران مبتلا به همپوشانی آسم-COPD، دارودرمانی در درجه اول باید از دستورالعمل های آسم پیروی کند، اما ممکن است به رویکردهای دارویی و غیردارویی ویژه برای COPD نیز نیاز باشد.

 

توصیه های کلیدی در طبابت بالینی

  • بدون انجام اسپیرومتری، آسم یا COPD را تشخیص ندهید و درمان نکنید.
  • برای تشخیص آسم، اسپیرومتری قبل و بعد از گشادکننده برونش باید انسداد با برگشت پذیری (FEV1>12% و بیش از 200 میلی لیتر) را نشان دهد.
  • بزرگسالان بدون علامت را از نظر بیماری انسدادی مزمن ریه غربالگری نکنید.
  • تشخیص COPD مستلزم عدم برگشت پذیری انسداد راه هوایی است یعنی FEV1/FVC<70% پس از گشادکننده برونش.
  • اگر مشکوک به همپوشانی آسم و COPD باشید، دارودرمانی باید در درجه اول از دستورالعمل‌های آسم پیروی کند، اما رویکردهای دارویی و غیردارویی برای COPD هم باید در نظر گرفته شوند.

منبع

دکتر بابک قلعه باغی

ادامه مطلب

پوکی استخوان: پرسش ها و پاسخ های رایج

پوکی استخوان: پرسش ها و پاسخ های رایج

پوکی استخوان 10.2 درصد از بزرگسالان بالای 50 سال را تحت تأثیر قرار می دهد و انتظار می رود تا سال 2030 به 13.6 درصد افزایش یابد.

شکستگی های ناشی از پوکی استخوان، به ویژه شکستگی لگن، به طور قابل توجهی بر عوارض، مرگ و میر و کیفیت زندگی تأثیر می گذارد.

غربالگری پوکی استخوان با روش سنجش تراکم استخوان باید برای همه زنان 65 سال و بالاتر یا زنان یائسه با عوامل خطر بالینی در نظر گرفته شود.

بنیاد سلامت استخوان و پوکی استخوان غربالگری مردان 70 سال به بالا و مردان با عوامل خطر بالینی را توصیه می کند. با این حال، هنوز شواهد کافی برای حمایت از غربالگری معمول در مردان را پیدا نکرده است.

پوکی استخوان را می توان با T-score 2.5- یا کمتر یا وجود شکستگی های ظریف استخوانی تشخیص داد.

همه بیماران مبتلا به پوکی استخوان باید در مورد ورزش های تحمل وزن، ترک سیگار، کاهش مصرف الکل و مکمل های کلسیم و ویتامین D مشاوره شوند.

درمان پوکی استخوان تحت تأثیر خطر شکستگی بیمار، اثربخشی کاهش خطر شکستگی و ایمنی دارو است.

برای بیمارانی که در معرض خطر بالای شکستگی قرار دارند باید درمان با داروهای ضد جذب استخوان، از جمله بیس فسفونات ها و دنوزوماب در نظر گرفته شود.

داروهای آنابولیک مانند تری پاراتید، آبالوپاراتید و روموسوزوماب باید برای بیمارانی که در معرض خطر بسیار بالا یا با شکستگی های قبلی مهره هستند در نظر گرفته شوند.

 

توصیه های کلیدی در طبابت بالینی

  • برای همه زنان 65 سال و بالاتر باید اندازه‌گیری تراکم استخوان، از ران و ستون فقرات کمری انجام شود.
  • زنان یائسه و کمتر از 65 سال با خطر بالای شکستگی باید سنجش تراکم استخوان را انجام دهند.
  • همه بیماران مبتلا به پوکی استخوان باید برای کاهش خطر شکستگی لگن، درمان کمکی با مکمل کلسیم و ویتامین D دریافت کنند.
  • همه بیماران با نمره T 2.5- یا کمتر، شکستگی قبلی لگن یا مهره، یا T-score بین 1- تا 2.5- و حداقل 20 درصد خطر 10 ساله برای شکستگی های عمده ناشی از پوکی استخوان یا حداقل 3 % برای شکستگی لگن باید تحت درمان دارویی قرار گیرند.
  • بیماران در معرض خطر بسیار بالای شکستگی ممکن است از درمان با داروهای آنابولیک برای کاهش خطر شکستگی مهره سود ببرند.
  • در بیمارانی که درمان با بیس فسفونات خوراکی به مدت پنج سال یا درمان بیس فسفونات داخل وریدی به مدت سه سال دریافت کرده اند، باید دوره وقفه مصرف دارو در نظر گرفته شود.
  • بطور رایج از غربالگری پوکی استخوان در زنان کمتر از 65 سال یا مردان کمتر از 70 سال بدون عوامل خطر استفاده نکنید.
  • به طور معمول غربالگری پوکی استخوان را بیشتر ازهر دو سال یک بار تکرار نکنید.

منبع

دکتر بابک قلعه باغی

ادامه مطلب

پلی میالژیا روماتیکا و آرتریت سلول غول پیکر: بررسی شواهد سریع

پلی میالژیا روماتیکا و آرتریت سلول غول پیکر: بررسی شواهد سریع

پلی‌میالژیا روماتیکا و آرتریت سلول غول‌پیکر بیماریهای التهابی هستند که عمدتاً در افراد 50 سال و بالاتر رخ می‌دهند و بیشترین میزان بروز آن در سنین 70 تا 75 سالگی است.

پلی میالژیا روماتیکا شایع تر است و معمولاً با علائم اصلی، درد عضلانی پروگزیمال و نشانگرهای التهابی بالا ظاهر می شود.

تشخیص پلی میالژیا روماتیکا بالینی است و شامل حداقل دو هفته درد عضلانی پروگزیمال، علائم عمومی و افزایش ESR یا CRP است.

درمان پلی میالژی روماتیکا شامل گلوکوکورتیکوئیدها با دوز متوسط با کاهش طولانی مدت است.

 

آرتریت سلول غول پیکر که به عنوان آرتریت تمپورال نیز شناخته می شود، معمولاً با سردرد جدید، اختلالات یا تغییرات بینایی، علائم عمومی، حساسیت پوست سر در هنگام لمس و علائم شریان گیجگاهی خود را نشان می دهد،

نشانگرهای التهابی به طور قابل توجهی افزایش یافته است.

برای تشخیص باید از بیوپسی شریان تمپورال استفاده شود.

با این حال در زمانی که جواب بیوپسی منفی یا در دسترس نیست، سونوگرافی دوبلکس رنگی، تصویربرداری MRI و PET ممکن است مفید باشد.

همه بیماران مشکوک به آرتریت سلول غول پیکر باید بطور تجربی درمان گلوکوکورتیکوئید با دوز بالا دریافت کنند زیرا این بیماری در صورت عدم درمان ممکن است منجر به کوری شود.

توسیلیزوماب توسط سازمان غذا و دارو برای آرتریت سلول غول پیکر تایید شده است و باید علاوه بر گلوکوکورتیکوئیدها برای درمان اولیه در نظر گرفته شود.

پلی میالژیا روماتیکا و آرتریت سلول غول پیکر به سرعت به دوز مناسب گلوکوکورتیکوئیدها پاسخ می دهند، اما معمولاً نیاز به درمان طولانی مدت دارند و میزان عود بالایی دارند.

بنابراین، نظارت بر عوارض جانبی مرتبط با گلوکوکورتیکوئید و علائم عود ضروری است.

متوترکسات ممکن است به عنوان یک مکمل برای گلوکوکورتیکوئیدها در بیماران مبتلا به پلی میالژی روماتیکا یا آرتریت سلول غول پیکر که در معرض خطر بالای عود هستند در نظر گرفته شود.

 

توصیه های کلیدی در طبابت بالینی

  • بیماران مبتلا به پلی میالژیا روماتیکا باید حداقل دوز موثر گلوکوکورتیکوئیدهای خوراکی با مدت زمان وابسته به نیاز هر بیمار درمان شوند.
  • افزودن زودهنگام متوترکسات به درمان با گلوکوکورتیکوئید باید در بیماران مبتلا به پلی میالژیا روماتیکا که در معرض خطر بالای عود یا عوارض جانبی مرتبط با گلوکوکورتیکوئید هستند در نظر گرفته شود.
  • متیل پردنیزولون عضلانی هر سه هفته یکبار باید به عنوان جایگزینی برای گلوکوکورتیکوئیدهای خوراکی در بیماران در معرض خطر بالای عوارض جانبی گلوکوکورتیکوئیدها در نظر گرفته شود.
  • برنامه های کاهش دوز برای بیماران مبتلا به پلی میالژیا روماتیکا باید بر اساس نظارت بر فعالیت بیماری، نشانگرهای آزمایشگاهی و عوارض جانبی برای هر بیمار تنظیم شود.
  • در بیماران مبتلا به آرتریت سلول غول پیکر که به تازگی تشخیص داده شده، تصویربرداری عروقی غیرتهاجمی (مانند ام آر آی یا سی تی آنژیوگرافی) از گردن، قفسه سینه، شکم و لگن باید برای ارزیابی درگیری عروق بزرگ انجام شود.
  • برای افزایش شانس بهبودی موفقیت آمیز، بیماران مبتلا به آرتریت سلول غول پیکر که تازه تشخیص داده شده باید به جای درمان با گلوکوکورتیکوئیدها به تنهایی با گلوکوکورتیکوئیدهای خوراکی با دوز بالا و توسیلیزوماب آنتاگونیست اینترلوکین-6 زیر جلدی همزمان درمان شوند.
  • برای بیماران مبتلا به آرتریت سلول غول پیکر که در بهبودی بالینی هستند، نظارت و پیگیری طولانی مدت توصیه می شود.

منبع

دکتر بابک قلعه باغی

ادامه مطلب

ارزیابی معنوی بیماران

ارزیابی معنوی بیماران

ارزیابی معنوی فرصتی را برای تقویت رابطه بیمار و پزشک و ترکیب دیدگاه های بیمار فراهم می کند که ممکن است تأثیر قابل توجهی بر تصمیم گیری بالینی داشته باشد.

مطالعات متعدد نشان داده اند که انتظارات بیماران از بحث های معنوی در محیط خدمات پزشکی و تندرستی برآورده نمی شود.

موانع بیان شده توسط پزشکان شامل کمبود زمان، آموزش و تجربه است.

رویکردهای پزشکان برای ارزیابی و گنجاندن معنویت در محیط مراقبت بهداشتی متفاوت است.

ارزیابی معنوی زمانی توصیه می‌شود که بیمار در بیمارستان بستری شده باشد، در حین بستری افت بالینی قابل‌توجهی داشته باشد، در حال دریافت خدمات روانی اجتماعی برای درمان اختلال مصرف مواد یا خدمات تسکینی باشد.

ابزارهای ارزیابی معنوی عبارتند از: یادداشت باز، که موضوع را آغاز می کند و بر رویکرد مکالمه تکیه می کند، و سؤالات با رویکردی ساختاریافته برای تعیین ارتباط معنویت با سلامت کلی بیمار و تدوین خدمات تندرستی شخصی سازی شده.

اگرچه پزشکان باید به حقوق بیمارانی که نمی‌خواهند در مورد این موضوع بحث کنند، احترام بگذارند، اما مطالعات متعدد نشان می‌دهد که ارتباط معناداری بین مداخلات معنوی و بهبود نتایج سلامت روانی و جسمی وجود دارد.

 

توصیه های کلیدی در طبابت بالینی

  • هنگام ارائه مراقبت های پایان زندگی، باید به بیماران فرصت و خدمات ارزیابی معنوی ارائه شود.
  • هنگام دریافت خدمات روانی اجتماعی برای درمان اختلالات مصرف مواد در محیط بیمارستان، باید به بیماران خدمات ارزیابی معنوی ارائه شود.
  • در هنگام بستری شدن در بیمارستان یا اگر افت قابل توجه بالینی در محیط بیمارستان رخ دهد، باید به بیماران ارزیابی معنوی ارائه شود.

منبع

دکتر بابک قلعه باغی

ادامه مطلب

اندومتریوز: ارزیابی و درمان

اندومتریوز: ارزیابی و درمان

اندومتریوز یک بیماری التهابی است که به دلیل وجود بافت آندومتر در مکان‌های خارج رحمی ایجاد می‌شود و می‌تواند روده، مثانه و تمام ساختارهای صفاقی را درگیر کند.

اندومتریوز یکی از شایع ترین اختلالات زنانه است که تا 10 درصد از افراد در سنین باروری را مبتلا می کند.

تظاهر اندومتریوز می تواند بسیار متفاوت باشد، از ناباروری در افراد بدون علامت گرفته تا درد ناتوان کننده لگن، دیسمنوره، و علائم گوارشی یا ادراری مرتبط با عادت ماهیانه.

تشخیص آندومتریوز در سطح خدمات تندرستی اولیه اغلب چالش برانگیز است که منجر به تشخیص و درمان تاخیری می شود.

اگرچه سونوگرافی ترانس واژینال برای ارزیابی آندومتریوز در قسمت های عمقی لگن استفاده می شود تا سایر علل درد لگن را رد کند، در صورتی که مشکوک به اندومتریوز عمیق نفوذی باشید انجام ام آر آی ترجیح داده می شود.

لاپاراسکوپی با بیوپسی روش قطعی برای تشخیص است، اگرچه چندین انجمن زنان و زایمان، درمان تجربی را بدون تشخیص فوری جراحی توصیه می کنند.

داروهای ضد بارداری ترکیبی هورمونی با یا بدون داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی گزینه‌های خط اول در درمان علائم هستند و عوارض جانبی قابل تحملی دارند.

درمان‌های خط دوم شامل آگونیست‌های گیرنده هورمون آزادکننده گنادوتروپین (GnRH) یا آنتاگونیست‌های گیرنده GnRH و دانازول است.

مهارکننده های آروماتاز برای بیماری های شدید کاربرد دارند.

همه این داروها موثر هستند اما ممکن است عوارض جانبی دیگری ایجاد کنند.

در صورتی که درمان تجربی بی اثر باشد، و تشخیص و درمان فوری ضروری باشد یا بیماران تمایل به بارداری داشته باشند، ارجاع به متخصص زنان برای درمان جراحی اندیکاسیون دارد.

درمان‌های جایگزین مزایای محدودی در کاهش علائم درد دارند، اما ممکن است نیاز به بررسی بیشتر داشته باشند.

 

توصیه های کلیدی در طبابت بالینی

  • بیمارانی که با علائم بالینی اندومتریوز مراجعه می کنند، می توانند درمان تجربی را شروع کنند و سپس در صورت عدم بهبود علائم یا عدم تحمل دارو، برای لاپاراسکوپی تشخیصی برنامه ریزی کنند.
  • سونوگرافی ترانس واژینال باید اولین مطالعه تصویربرداری برای بیماران مشکوک به اندومتریوز باشد.
  • درمان خط اول علائم اندومتریوز، داروهای ضد بارداری ترکیبی هورمونی است.
  • سرکوب تخمک گذاری می تواند دردهای مرتبط با اندومتریوز را درمان کند. با این حال، هیچ مدرکی مبنی بر بهبود لقاح در مقایسه با دارونما در صورت استفاده تا شش ماه قبل از اقدام به بارداری برای بیمارانی که مایل به بارداری هستند، وجود ندارد.

منبع

دکتر بابک قلعه باغی

ادامه مطلب

اسکیزوفرنی

اسکیزوفرنی

اسکیزوفرنی شایع ترین اختلال روانی روان پریشی است و افراد مبتلا دو تا چهار برابر بیشتر از جمعیت عادی مرگ و میر دارند.

عوامل ژنتیکی و محیطی خطر ابتلا به اسکیزوفرنی را افزایش می دهند و اختلال مصرف مواد (به ویژه حشیش) ممکن است قوی ترین ارتباط را داشته باشد.

اسکیزوفرنی معمولا در سنین جوانی ایجاد می شود و با وجود علائم مثبت و منفی مشخص می شود.

علائم مثبت شامل توهم، هذیان و گفتار نامنظم است.

علائم منفی عبارتند از: عاطفه کم رنگ، کم حرفی، طفره رفتن، غیراجتماعی بودن و بی لذتی.

علائم باید حداقل به مدت شش ماه وجود داشته باشد و حداقل برای یک ماه شدید باشد تا تشخیص داده شود.

از آنجایی که اسکیزوفرنی ناتوان کننده است، باید با داروهای ضد روان پریشی درمان شود و درمان زودهنگام ناتوانی طولانی مدت را کاهش می دهد.

درمان باید فردی باشد و نظارت بر اثربخشی و عوارض جانبی مهم است.

بیماران با اولین دوره روان پریشی که برای آنها تشخیص رسمی اسکیزوفرنی داده می شود باید در یک برنامه مراقبت تخصصی هماهنگ و منسجم درمان شوند.

آنتی‌سایکوتیک‌های نسل دوم بهترین درمان خط اول هستند زیرا علائم خارج هرمی کمتری ایجاد می‌کنند.

بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که با آنتی سایکوتیک های نسل دوم درمان می شوند در معرض خطر بیماری های قلبی عروقی هستند و باید حداقل سالانه غربالگری متابولیک و مشاوره با مداخلاتی برای جلوگیری از افزایش وزن و تشویق به ترک سیگار دریافت کنند.

اسکیزوفرنی مقاوم به درمان باید با کلوزاپین درمان شود.

درمان های کمکی شامل الکتروشوک درمانی، داروهای ضد افسردگی و رفتار درمانی شناختی برای روان پریشی است.

خانواده و حمایت اجتماعی کلیدهای بهبود نتایج هستند.

 

توصیه های کلیدی در طبابت بالینی

  • بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی باید با آنتی سایکوتیک های نسل اول یا دوم درمان شوند و درمان نگهدارنده را ادامه دهند و در عین حال از نظر اثربخشی و عوارض جانبی تحت نظارت باشند.
  • اسکیزوفرنی مقاوم به داروهای ضد روان پریشی نسل اول یا دوم باید با کلوزاپین درمان شود.
  • درمان های کمکی با درمان های روانی اجتماعی مانند درمان شناختی رفتاری برای روان پریشی، آموزش روانی، خدمات شغلی حمایت شده، مراقبت اجتماعی قاطعانه، و مداخلات خانواده باید ارائه شود.
  • بیماران با اولین دوره روان پریشی که برای آنها تشخیص رسمی اسکیزوفرنی داده می شود باید در یک برنامه مراقبت ویژه، هماهنگ و منسجم درمان شوند.
ادامه مطلب

مری بارت: بررسی سریع شواهد

مری بارت: بررسی سریع شواهد

مری بارت یک تغییر پیش بدخیم مری است، با این حال، تبدیل به آدنوکارسینوم بدخیم مری در بیماران بدون دیسپلازی نادر است.

تخمین زده می شود که شیوع مری بارت تا 5.6 درصد از جمعیت ایالات متحده باشد.

عوامل خطر برای مری بارت عبارتند از بیماری ریفلاکس معده، چاقی، سن بالای 50 سال، جنسیت مرد، مصرف دخانیات و سابقه خانوادگی مری بارت یا آدنوکارسینوم مری.

بیمارانی که علائم ریفلاکس مزمن معده به مری و عوامل خطر را دارند باید برای غربالگری در نظر گرفته شوند.

تغییرات مخاطی مری بارت در هنگام آندوسکوپی فوقانی دیده می شود، بیوپسی تشخیص را تایید می کند و مشخص می کند که آیا دیسپلازی وجود دارد یا خیر.

نحوه درمان مری بارت به وجود و شدت دیسپلازی بستگی دارد، درمان آندوسکوپی دیسپلازی خطر تبدیل شدن به بدخیمی را کاهش می دهد.

پیگیری بیماران پس از تشخیص برای نظارت بر دیسپلازی و تشخیص و درمان آدنوکارسینوم مری در مراحل اولیه توصیه می شود.

برای کنترل علائم ریفلاکس و احتمالاً کاهش خطر ابتلا به آدنوکارسینوم مری باید به بیماران مبتلا به مری بارت درمان با مهارکننده پمپ پروتون داده شود.

استاتین ها، داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی و آسپرین با کاهش خطر ابتلا به آدنوکارسینوم مری در بیماران مبتلا به مری بارت مرتبط هستند، با این حال، آنها نباید به طور کلی در صورت عدم وجود نشانه دیگری تجویز شوند.

مزایای غربالگری و پیگیری بیماران در کاهش مرگ و میر نامشخص است.

 

توصیه های کلیدی در طبابت بالینی

  • غربالگری مری بارت را در مردان مبتلا به علائم GERD و عوامل خطر برای مری بارت، به جای آنهایی که فقط علائم GERD دارند، در نظر بگیرید. غربالگری زنان را تنها در صورتی در نظر بگیرید که دارای چندین عامل خطر هستند.
  • درمان بیماران مبتلا به مری بارت را با تجویز مهارکننده پمپ پروتون یک بار در روز آغاز کنید، در صورت نیاز برای سرکوب علائم GERD به دو بار در روز افزایش دهید.
  • استاتین‌ها، آسپرین یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی را به‌عنوان درمان ضد نئوپلاستیک برای مری بارت به طور معمول تجویز نکنید، مگر اینکه اندیکاسیون جداگانه‌ای برای استفاده از آنها وجود داشته باشد.

منبع

دکتر بابک قلعه باغی

ادامه مطلب

ادم محیطی: ارزیابی و درمان در خدمات تندرستی پایه

ادم محیطی: ارزیابی و درمان در خدمات تندرستی پایه

ادم یک علامت بالینی رایج است که ممکن است پاتولوژی های متعددی را نشان دهد.

ادم تجمع مایع در بخش بینابینی درنتیجه عدم تعادل همودینامیک مویرگی است.

مزمن بودن و محیطی بودن ادم راهنمایی برای ارزیابی آن است.

داروها (به عنوان مثال، داروهای ضد فشار خون، داروهای ضد التهابی، هورمون ها) می توانند سبب ادم شوند.

ارزیابی اولیه با انجام پانل متابولیک پایه، آزمایشات عملکرد کبد، آزمایش عملکرد تیروئید، سطح پپتید ناتریورتیک مغز و نسبت پروتئین ادرار به کراتینین آغاز می شود.

بر پایه معیارهای تصمیم‌گیری معتبر، مانند خروپف، خستگی، مشاهده، فشارخون، شاخص توده بدنی، سن، اندازه گردن و جنسیت می‌توان تصمیم‌گیری در مورد احتمال بیماری ترومبوآمبولیک وریدی و آپنه انسدادی خواب را برآورد کرد.

ادم حاد یک طرفه اندام تحتانی نیاز به ارزیابی فوری ترومبوز وریدی عمقی با آزمایش d-dimer یا سونوگرافی فشاری دارد.

برای بیماران مبتلا به ادم مزمن دو طرفه اندام تحتانی، سونوگرافی داپلکس همراه با رفلاکس می تواند به تشخیص نارسایی مزمن وریدی کمک کند.

بیماران مبتلا به ادم ریوی یا افزایش سطح پپتید ناتریورتیک مغز باید برای ارزیابی نارسایی قلبی تحت اکوکاردیوگرافی قرار گیرند.

لنف ادم اغلب یک تشخیص بالینی است، اگر تشخیص نامشخص باشد می توان لنفوسینتی گرافی انجام داد.

درمان ادم برپایه علت ایجاد آن است.

دیورتیک ها موثر هستند اما باید فقط برای علل سیستمیک ادم استفاده شوند.

عصاره دانه شاه بلوط شواهدی با کیفیت متوسط برای بهبود ادم ناشی از نارسایی مزمن وریدی نشان می‌دهد.

درمان فشاری برای اکثر علل ادم موثر است.

 

توصیه های کلیدی در طبابت بالینی

  • بیماران مبتلا به ادم اندام تحتانی باید بر اساس مکان (یک طرفه در مقابل دو طرفه) و دوره زمانی (حاد/ تحت حاد در مقابل مزمن) طبقه بندی شوند.
  • بررسی آزمایشگاهی اولیه برای بیماران مبتلا به ادم اندام تحتانی باید شامل سطوح پپتید ناتریورتیک مغز، هورمون محرک تیروئید، تست های عملکرد کبد، پانل متابولیک پایه و نسبت پروتئین به کراتینین ادرار باشد.
  • نمره wells بالا مفیدترین ویژگی بالینی در تشخیص ترومبوز ورید عمقی حاد است و باید در بیماران مبتلا به ادم حاد یک طرفه اندام تحتانی استفاده شود.
  • معیار STOP-Bang یک ابزار معتبر برای غربالگری آپنه انسدادی خواب است و باید در بیماران مبتلا به ادم مزمن دو طرفه اندام تحتانی استفاده شود.
  • برای بیماران مبتلا به ادم مزمن، سونوگرافی داپلکس وریدی با رفلاکس می تواند نارسایی مزمن وریدی را تشخیص دهد (و آن را از لنف ادم متمایز کند).
  • قبل از توصیه به استفاده از جوراب های فشاری باید در بیماران مبتلا به ادم اندام تحتانی و مشکوک به بیماری شریان محیطی، شاخص مچ پا-بازویی اندازه گیری شود.
  • در بیماران مبتلا به نارسایی احتقانی قلب مقاوم به دیورتیک با ادم مداوم اندام تحتانی، تورسماید در کاهش خطر بستری شدن در بیمارستان و مرگ و میر قلبی، موثرتر از فوروزماید است.

 

منبع

دکتر بابک قلعه باغی

ادامه مطلب

شب ادراری در کودکان: پرسش ها و پاسخ های رایج

شب ادراری در کودکان: پرسش ها و پاسخ های رایج

شب ادراری به عنوان بی اختیاری ادرار شبانه تعریف می شود که حداقل دو بار در هفته در کودکان پنج سال و بالاتر رخ می دهد.

تقریباً 14 درصد از کودکان هر سال بدون درمان به طور خود به خودی بهبود می یابند.

انواع شب ادراری عبارتند از شب ادراری بدون علامت و شب ادراری تک علامتی اولیه و ثانویه.

شب ادراری تک علامتی با شب ادراری بدون بی اختیاری ادرار در روز مشخص می شود.

پاتوفیزیولوژی شب ادراری تک علامتی اولیه ممکن است به دلیل اختلال برانگیختگی خواب، تولید بیش از حد ادرار، ظرفیت ذخیره سازی کوچک مثانه، یا فعالیت بیش از حد عضله مثانه (دترسور) باشد.

کودکان مبتلا به شب ادراری بدون علامت، علائمی در طول روز و شب دارند که ناشی از انواع علل زمینه ای است.

تاریخچه عمیق جزء جدایی ناپذیر ارزیابی اولیه است.

برای همه انواع شب ادراری، باید یک معاینه فیزیکی جامع و آزمایش ادرار برای کمک به شناسایی علت انجام شود.

مهم است که به خانواده تذکر داده شود که شب ادراری تقصیر کودک نیست.

درمان باید با اصلاح رفتار شروع شود، که سپس به درمان هشدار شب ادراری و دسموپرسین خوراکی تبدیل می شود.

درمان هشدار شب ادراری به احتمال زیاد موفقیت درازمدت ایجاد می کند.

دسموپرسین باعث بهبود زودتر علائم می شود.

درمان شب ادراری تک علامتی ثانویه و شب ادراری بدون علامت باید در درجه اول بر علت اصلی تمرکز داشته باشد.

برای موارد مقاوم به درمان که در آن ناهنجاری های زمینه ای دستگاه تناسلی ادراری یا اختلالات عصبی بیشتر است، باید ارجاع به اورولوژیست انجام شود.

 

توصیه های کلیدی برای طبابت بالینی

  • بررسی آزمایشگاهی اولیه در کودکان مبتلا به شب ادراری باید شامل آزمایش ادرار باشد.
  • قبل از شروع درمان شب ادراری، علائم دستگاه ادراری تحتانی در طول روز و یبوست باید درمان شوند.
  • کودکان مبتلا به شب ادراری و آپنه انسدادی خواب باید توسط متخصص گوش و حلق و بینی اطفال برای بررسی نیاز به آدنوتونسیلکتومی بررسی شوند.
  • درمان هشدار شب ادراری در درمان شب ادراری تک علامتی در کودکان موثر است.
  • درمان با دسموپرسین برای درمان شب ادراری تک علامتی در کودکان موثر است اما میزان عود بالایی دارد.

 

منبع

دکتر بابک قلعه باغی

ادامه مطلب

مدیریت آسیب های سر و گردن توسط پزشک ورزشگاه

مدیریت آسیب های سر و گردن توسط پزشک ورزشگاه

اگرچه نادر است، اما آسیب های سر و گردن به دنبال ورزش می تواند تهدید کننده زندگی باشد.

بنابراین، درمان به موقع و مناسب حیاتی است.

آمادگی های کافی برای پزشک ورزشگاه ضروری است و قبل از رسیدن به خط کناری شروع می شود.

شناخت مربی ورزشی و کارکنان پشتیبانی، ایجاد یک زنجیره فرماندهی و برنامه عملیات اضطراری، و داشتن تمام تجهیزات مناسب در دسترس برای آمادگی بازی یا تمرین مهم هستند.

در مسابقات ورزشی، پزشکان باید دید واضحی نسبت به زمین بازی داشته باشند و در صورت لزوم دسترسی آسان به زمین داشته باشند.

هنگام انجام ارزیابی در زمین ورزشکاری که حرکت نمی کند، اعم از هوشیار، ناخودآگاه یا با کاهش هوشیاری، باید آسیب سر و گردن را در نظر گرفت و ورزشکار آسیب دیده باید روی تخته ستون فقرات با تثبیت ستون فقرات گردنی قرار گیرد و برای ارزیابی بیشتر به بخش اورژانس منتقل شود.

عموماً هنگام انتقال ورزشکار آسیب دیده کلاه و پد بر روی آنها باقی می ماند.

ضربه مغزی یکی از شایع ترین آسیب های سر و گردن در ورزشکاران است و در صورت مشکوک شدن به ضربه مغزی، ورزشکار نمی تواند در همان روز به بازی بازگردد.

شکستگی بینی همیشه نیاز به جااندازی بسته فوری ندارد.

شکستگی های اربیتال، فک بالا، یا فک پایین نیاز به انتقال به بخش اورژانس دارند.

درصورت کنده شدن دندان، زمان مهم است و کاشت مجدد باید ظرف 30 دقیقه پس از آسیب انجام شود.

 

توصیه های کلیدی در طبابت بالینی

  • هر ورزشکاری که حرکت نمی کند، چه هوشیار، چه غیرهوشیار، یا با کاهش هوشیاری، باید فرض شود که آسیب به ستون فقرات گردنی دارد تا خلاف آن ثابت شود.
  • برای حفظ ثبات ستون فقرات گردنی، می توان از مانور log Roll یا Lift and Slide برای انتقال ورزشکار آسیب دیده بر روی تخته ستون فقرات استفاده کرد.
  • هنگام حمل و نقل یک ورزشکار آسیب دیده، باید کلاه و پد روی آنها گذاشته شود، اما اگر یکی از آنها باید برداشته شود، هر دو باید با هم برداشته شوند.
  • اگر یک ورزشکار در حال بازگشت به بازی است، پارگی های ساده باید با بخیه به جای چسب های جراحی بسته شوند.
  • جاانداختن فوری بینی با تغییر شکل شدید فقط در صورتی باید انجام شود که احتمال به خطر افتادن راه هوایی وجود داشته باشد به شرط اینکه پزشک ورزشگاه برای این کار دوره آموزش کافی گذرانده باشد.

منبع

دکتر بابک قلعه باغی

ادامه مطلب