آخـریــن مطالب



فلج مغزی (آموزش همگانی)

فلج مغزی (آموزش همگانی)

فلج مغزی چیست؟

فلج مغزی گروهی از اختلالات عصبی (مغزی) است که بر حرکت بدن و هماهنگی عضلات تأثیر می گذارند. این بیماری معمولاً در دوران نوزادی یا اوایل کودکی ، همگام با رشد مغز ظاهر می شود. کودکان مبتلا به فلج مغزی ممکن است عضلات سفت یا ضعیفی داشته باشند و باعث شود حرکات عضلانی غیرمعمول انجام دهند. ممکن است کودک دیرتر از حد معمول شروع به غلت زدن ، نشستن ، خزیدن یا راه رفتن کند.

فلج مغزی می تواند خفیف یا شدید باشد. کودک مبتلا به بیماری خفیف ممکن است حرکات ناجور داشته باشد اما به کمک کم یا کمتری نیاز دارد. کودک مبتلا به بیماری شدید ممکن است قادر به راه رفتن نباشد. او ممکن است در گفتار مشکل داشته باشد و ممکن است به مراقبت و کمک مادام العمر نیاز داشته باشد.

 

بطور کلی 3 نوع فلج مغزی وجود دارد:

  • فلج مغزی اسپاستیک رایج ترین شکل است. باعث سفت شدن عضلات شده و حرکت را دشوار می کند. این می تواند فقط یک طرف بدن ، فقط پاها یا کل بدن را تحت تأثیر قرار دهد که به نوع انقباضات و شدت آن بستگی دارد.
  • فلج مغزی دیسکینتیک باعث حرکات کنترل نشده بدن می شود. اینها می توانند آهسته یا سریع و تند باشند و روی کل بدن تأثیر می گذارد.
  • فلج مغزی آتاکسیک بر تعادل ، هماهنگی و درک عمق تأثیر می گذارد که نادرترین شکل فلج مغزی است.

برخی از کودکان علائم بیش از یک نوع فلج مغزی را نشان می دهند که به عنوان مخلوط نامیده می شود.

 

بسیاری از کودکان مبتلا به فلج مغزی بیماری های همراه دیگری نیز دارند. برخی از رایج ترین ها عبارتند از:

  • ناتوانی ذهنی یا مشکلات یادگیری.
  • تشنج
  • تاخیر رشد و نمو
  • بدشکلی ستون فقرات
  • کاهش بینایی یا شنوایی
  • اختلالات گفتاری
  • عفونت ها و بیماری های طولانی مدت

 

علائم فلج مغزی

کودکان مبتلا به فلج مغزی علائم گوناگونی را نشان می دهند. علائم معمولاً با گذشت زمان بدتر نمی شوند. آنها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • عضلات سفت یا عضلاتی که بیش از حد شل هستند.
  • حرکات کنترل نشده
  • عدم هماهنگی عت
  • مشکل در راه رفتن (به عنوان مثال ، پا یا ساق پا ممکن است افتادگی داشته باشد).
  • مشکل در کنترل حرکات ظریف (به عنوان مثال ، مشکل در نوشتن یا بستن دکمه پیراهن).
  • مشکل در صحبت کردن ، بلعیدن یا غذا خوردن.
  • آبریزش بیش از حد دهان
  • تشنج

علائم فلج مغزی معمولاً در چند ماه اول زندگی کودک ظاهر می شود. آنها اغلب نشانه های تاخیر در رشد هستند. این بدان معنی است که آنها در زمان معمول به شاخص های تکاملی نمی رسند. این شاخص ها شامل یادگیری غلتیدن ، نشستن ، خزیدن یا راه رفتن است.

 

چه عواملی باعث فلج مغزی می شود؟

فلج مغزی به دلیل رشد غیر طبیعی مغز یا آسیب مغزی ایجاد می شود. آسیب مغزی می تواند قبل از تولد کودک رخ دهد. همچنین می تواند در هنگام تولد یا در چند سال اول زندگی رخ دهد. در بیشتر موارد ، فلج مغزی در بدو تولد وجود دارد.

 

به طور معمول ، مغز پیام هایی را ارسال می کند که نحوه و زمان جرکت را دقیق به بدن می گوید. در کودکان مبتلا قسمتی از مغز که این پیام ها را ارسال می کند آسیب می بینند و این روی نحوه صحبت ، راه رفتن و حرکت کودک تأثیر می گذارد.

 

عفونت های خاص در مادر باردار می تواند خطر آسیب مغزی را در نوزاد در حال رشد افزایش دهد و باعث فلج مغزی شود. این عفونت ها شامل سرخجه یا آبله مرغان است. گاهی اوقات ، مغز کودک به درستی در رحم رشد نمی کند و سبب فلج مغزی  می شود. پزشکان به طور قطع نمی دانند که چرا این اتفاق می افتد. در برخی موارد می تواند با قرار گرفتن مادر در معرض برخی مواد سمی همراه باشد.

 

زایمان دشوار می تواند باعث فلج مغزی شود که ممکن است کمبود رسیدن اکسیژن به مغز کودک در هنگام تولد رخ دهد. زردی شدید که در نوزادان درمان نشود نیز می تواند منجر به فلج مغزی شود.

 

مننژیت یا انسفالیت ویروسی در کودکان می تواند منجر به فلج مغزی شود. مننژیت باعث التهاب غشای اطراف مغز و نخاع می شود. انسفالیت ویروسی باعث التهاب مغز می شود.

 

فلج مغزی همچنین می تواند در اثر آسیب های مغزی در طی چند ماه یا سال های اول زندگی ایجاد شود. اینها می تواند ناشی از تصادف یا ضربه های شدید باشد.

 

در بسیاری از موارد ، هرگز علت فلج مغزی کودک یافت نمی شود.

 

 

عوامل خطر

برخی موارد می توانند خطر ابتلا به فلج مغزی در نوزاد را افزایش دهند. عوامل خطر عبارتند از:

  • عفونت مانند سرخجه در مادر باردار.
  • مشکلات گردش خون در مغز قبل از تولد.
  • رشد غیر طبیعی مغز.
  • تولد زودرس یا وزن کم هنگام تولد.
  • نوزادانی که در ابتدای زایمان در حالت پا (بریچ) وارد کانال زایمانی می شوند
  • زایمان دشوار یا زایمان چند قلویی
  • قرار گرفتن در معرض مواد سمی در مادر باردار.
  • زردی شدید در نوزادان.
  • عفونت در کودک پس از تولد ، مانند مننژیت باکتریایی.
  • ضربات سر بعد از تولد.

 

 

فلج مغزی چگونه تشخیص داده می شود؟

فلج مغزی معمولاً در دو سال اول زندگی کودک تشخیص داده می شود. پزشک عضلات ، وضعیت بدن و رفلکس های کودک شما را بررسی می کند. او از شما در مورد رشد جسمی فرزندتان پرسش می کند. ممکن است رشد  نمو کودک شما را به مرور کنترل کرده و اختلالات را ردیابی کنند. همچنین ممکن است آزمایشات ویژه ای مانند سی تی اسکن یا MRI انجام دهند. اینها می توانند به پزشک کمک کنند تا ببیند مغز آسیب دیده است یا خیر. این آزمایشات همچنین می تواند به پزشک کمک کند تا تشخیص دهد که آیا علائم فرزند شما نتیجه یک اختلال متفاوت است.

کودکانی که علائم خفیف تری دارند ممکن است تا 4 یا 5 سالگی تشخیص داده نشوند.

 

آیا می توان از فلج مغزی پیشگیری یا جلوگیری کرد؟

از برخی موارد نمی توان جلوگیری کرد. آنها اغلب نتیجه عوارض هستند که در دوران بارداری یا زایمان اتفاق می افتد و نمی توان پیش بینی کرد.

 

بهترین راه برای جلوگیری از فلج مغزی کاهش عوامل خطر است. شما می توانید این کار را انجام دهید:

  • حفظ سلامت جسمی در دوران بارداری، شامل داشتن رژیم غذایی سالم ، ورزش و استراحت کافی است.
  • مصرف اسیدفولیک، نشان داده شده است که از تولد زودرس جلوگیری می کند.
  • مراجعه منظم به پزشک در دوره بارداری، اگر فکر می کنید هر چیزی درست نیست به پزشک خود بگویید.
  • پرهیز از عادت های ناسالم، این شامل نوشیدن الکل ، سیگار کشیدن یا استفاده از مواد مخدر است.
  • بررسی زردی پس از تولد کودک، زردی درمان نشده (زردی پوست) می تواند منجر به فلج مغزی شود.
  • واکسیناسیون دقیق بر اساس برنامه کشوری، برخی از بیماری های قابل پیشگیری ، مانند سرخجه (سرخک آلمانی) ، می توانند باعث فلج مغزی شوند.
  • اجتناب از ضربه های احتمالی یا حوادث، هنگام مسافرت با اتومبیل ، کودک را همیشه به طور ایمن روی صندلی ماشین خود ببندید. کودک خود را هرگز شدید تکان ندهید. این می تواند باعث آسیب و فلج مغزی شود. اطمینان حاصل کنید که مراقب کودک شما قابل اعتماد باشد، کودک شما را شدید تکان ندهد و به او آسیب نرساند.

 

درمان فلج مغزی

هیچ درمانی برای آن وجود ندارد. اگر فرزند شما فلج مغزی دارد ، پزشک به شما کمک می کند تا یک برنامه درمانی مناسب داشته باشید. درمان باید مهارت های او را بهبود بخشد. این طرح ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • فیزیوتراپی: ورزش و تمرین عضلات با حفظ تعادل ، انعطاف پذیری ، هماهنگی و قدرت عضلات به کودک کمک می کند. این می تواند به کودک شما کمک کند تا از وسایل کمکی استفاده کند. در صورت لزوم می تواند شامل عصا ، مهاربند ، آتل یا صندلی چرخدار باشد.
  • گفتاردرمانی: یک گفتاردرمانگر می تواند به کودک شما در گفتار، بلع و غذا خوردن کمک کند.
  • کاردرمانی: این روش به کودک شما می آموزد که چگونه به مراقبت از خود کمک کند. این می تواند به کودک شما کمک کند تا در خانه یا مدرسه کارهای روزمره را انجام دهد. همچنین به کودک شما کمک می کند مهارت های حرکتی ظریف ، مانند نوشتن را بیاموزد یا بهبود بخشد.
  • داروها: ممکن است پزشک برای تسکین سفتی عضلات ، داروهای شل کننده عضلانی تجویز کند. اگر کودک شما تشنج داشته باشد ، ممکن است پزشک داروی ضد تشنج را به شما پیشنهاد دهد.
  • جراحی: عضلات یا تاندون های کودک شما می توانند بسیار سفت باشند و دامنه حرکت در بازوها یا پاها محدود شده باشند. در این موارد ، پزشک شما ممکن است جراحی را توصیه کند.

 

زندگی با فلج مغزی

بسیاری از افراد مبتلا به فلج مغزی در بیشتر طول زندگی خود تحت درمان هستند. برخی از آنها برای کمک به مدیریت بیماری خود از روش های دیگری استفاده می کنند. دستگاه های ارتوتیک به ثبات حرکت کمک می کنند. اینها می تواند شامل مهاربند ، گوه ، صندلی مخصوص ، واکر چرخدار یا اسکوتر برقی باشد. بسیاری از دستگاه های کمکی برای کمک به افراد مبتلا به فلج مغزی و سایر بیماری های ناتوان کننده تولید شده اند. اینها شامل رایانه ، نرم افزار ، تولیدکننده صدا و کتابهای تصویری برای کمک به ارتباطات است.

بسیاری از والدین پزشکی مکمل و جایگزین را برای فرزندان خود انتخاب می کنند. اگرچه سازمان غذا و دارو این روش های درمانی را تأیید نکرده است ، اما برخی والدین نتایج مثبتی را گزارش کرده اند. برخی از روش های درمانی جایگزین عبارتند از:

  • اکسیژن درمانی هایپرباریک.
  • تحریک الکتریکی.
  • راهکارهای یادگیری تخصصی.
  • درمان با سلولهای بنیادی.

 

سوالاتی که می توانید از پزشک خود بپرسید

  • از کجا می توانم در جامعه خود کمک و پشتیبانی بگیرم؟
  • آیا فرزند من قادر به حضور در مدرسه خواهد بود؟
  • به چه نوع تجهیزات خاصی در خانه نیاز دارم؟
  • آیا فرزند من یاد می گیرد چگونه صحبت کند؟
  • آیا فرزند من هیچ وقت می تواند بدون کمک راه برود؟
  • آیا فرزند من هرگز قادر به زندگی مستقل خواهد بود؟

 

منبع

 

ادامه مطلب

مروری بر فلج مغزی

مروری بر فلج مغزی

فلج مغزی که در دو تا سه مورد از 1000 تولد زنده اتفاق می افتد ، دارای علل متعددی است که منجر به آسیب مغزی می شود و بر حرکت ، وضعیت بدنی و تعادل تأثیر می گذارد.

اختلالات حرکتی مرتبط با فلج مغزی به انواع اسپاستیک ، دیسکینزی ، آتاکسی یا مخلوط / دیگر دسته بندی می شود.

اسپاستیسیته شایعترین اختلال حرکتی است که در 80٪ کودکان فلج مغزی رخ می دهد.

اختلالات حرکتی فلج مغزی می تواند منجر به مشکلات ثانویه شود ، از جمله درد یا دررفتگی مفصل ران ، مشکلات تعادل ، اختلال عملکرد دست و دفورمیتی اسبی شکل.

تشخیص فلج مغزی در درجه اول بالینی است ، اما اگر دلیل واضحی برای علائم بیمار وجود نداشته باشد ، ام آر آی می تواند برای تأیید آسیب مغزی مفید باشد.

به محض تشخیص فلج مغزی ، می توان از ابزاری مانند سیستم طبقه بندی عملکرد حرکتی برای ارزیابی شدت بیماری و پاسخ درمانی استفاده کرد.

درمان های مربوط به اختلالات حرکتی مرتبط با فلج مغزی شامل تزریق عضلانی بوتاکس ، شل کننده های عضلانی سیستمیک و داخل نخاعی ، بریدن انتخابی اعصاب نخاعی پشتی (به روش جراحی) و درمان های فیزیکی (فیزوتراپی) و شغلی است.

بیماران مبتلا به فلج مغزی غالباً دچار مشکلاتی می شوند که مربوط به حرکت نیستند و باید در بزرگسالی کنترل شوند ، از جمله اختلال عملکرد شناختی ، تشنج ، زخم های فشاری ، پوکی استخوان ، مشکلات رفتاری یا عاطفی و اختلال گفتار و شنوایی.

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • در صورت عدم رسیدن به تشخیص در تصویربرداری پری ناتال ، در کودکان با اختلال پایدار غیرپیشرونده عملکرد حرکتی که به نفع فلج مغزی است ممکن است تصویربرداری سیستم عصبی به روش ام آر آی انجام شود. (C)
  • بعد از رسیدن به تشخیص فلج مغزی ، می توان شدت بیماری و پاسخ به درمان را با استفاده از ابزارهای مبتنی بر شواهد ارزیابی کرد. (C)
  • از تزریق عضلانی بوتاکس می توان برای کاهش اسپاستیسیته و بدشکلی و بهبود تحرک و کنترل درد در کودکان مبتلا به فلج مغزی با هر شدت استفاده کرد. (B)
  • پیگیری مداوم وضعیت مفصل ران در بیماران مبتلا به فلج مغزی می تواند به شناسایی مشکلات در حال ایجاد کمک کند و از پیامدهای ناگواری مانند درد و دررفتگی مفصل ران پیشگیری کند. این پیگیری شامل معاینات دوره ای و رادیوگرافی است که متناسب با شدت بیماری انجام می شود. (C)
  • در بیماران 18 سال به بالا با فلج مغزی ، می توان از ابزار ارزیابی ریسک شکستگی برای تعیین خطر ابتلا به پوکی استخوان نیازمند به درمان استفاده کرد. اگر بیمار در معرض خطر بالایی باشد ، انجام تراکم استخوان می تواند تشخیص را پیش از شروع درمان تأیید کند. نشان داده شده است که مکمل های کلسیم و ویتامین D و بی فسفونات ها باعث بهبود تراکم استخوان و کاهش میزان شکستگی می شوند. (C)
  • قبل از زایمان زودرس تجویز سولفات منیزیم باید در نظر گرفته شود تا خطر فلج مغزی کاهش یابد. (B)

 

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

 

ادامه مطلب

ارزیابی و درمان خونریزی حاد دستگاه گوارش تحتانی

ارزیابی و درمان خونریزی حاد دستگاه گوارش تحتانی

ارزیابی و درمان خونریزی حاد دستگاه گوارش تحتانی بعلت خونریزی پایین تر از رباط  تریتز (Treitz) می باشد.

شایعترین علت  بیماری دیورتیکول است که 40٪ موارد را تشکیل می دهد.

بواسیر ، آنژیودایسپلازی ، کولیت عفونی و بیماری التهابی روده از دیگر منابع شایع هستند.

ارزیابی اولیه باید بر اساس شرح حال بیمار و انجام معاینه فیزیکی ، از جمله ارزیابی وضعیت همودینامیک باشد.

ارزیابی بعدی باید بر اساس علت مشکوک باشد.

اکثر بیماران پس از پایداری همودینامیکی و آماده سازی کافی روده باید برای اهداف تشخیصی و درمانی، کولونوسکوپی شوند.

انجام زودهنگام کولونوسکوپی به معنی بهترشدن سرانجام بیماران نیست.

در بیماران شدید، تثبیت همودینامیک آنان با استفاده از سرم نرمال سالین یا کریستالوئیدی باعث کاهش مرگ و میر می شود.

برای بیمارانی که همچنان ناپایدار هستند یا کسانی که تحمل آماده سازی روده را ندارند ، انجام سی تی آنژیوگرافی شکم باید برای تعین محل خونریزی در نظر گرفته شود.

روش استفاده از گلبول قرمز نشاندار با Technetium Tc 99m نباید به طور معمول در ارزیابی خونریزی دستگاه گوارش تحتانی استفاده شود.

مداخله جراحی فقط برای بیمارانی که خونریزی شدید کنترل نشده دارند یا آنهایی که چندین اقدام درمانی غیر جراحی بی اثر داشته اند باید در نظر گرفته شود.

آمبولیزاسیون عروقی از طریق کاتتر پوست باید برای بیمارانی که کاندیدای مناسب جراحی نیستند در نظر گرفته شود.

درمان بر اساس منبع مشخص شده خونریزی است.

 

نمودار شماره 1

ارزیابی و مدیریت خونریزی حاد دستگاه گوارش تحتانی در بیماران با پایداری همودینامیک

 

 

نمودار شماره 2

ارزیابی و مدیریت خونریزی حاد دستگاه گوارش تحتانی در بیماران ناپایدار همودینامیکی.

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • بیماران با خونریزی بواسیر که کمتر از 40 سال دارند و هیچ علائم خطری ندارند (به عنوان مثال ، کاهش وزن ، تب ، کم خونی ، سابقه شخصی یا خانوادگی سرطان روده بزرگ ، درمان های دارویی بی اثر) نیازی به آندوسکوپی ندارند. (C)
  • برای رد علت خونریزی دستگاه گوارش فوقانی نباید از لاواژ معده استفاده شود. (B)
  • کولونوسکوپی زودهنگام (در عرض 24 ساعت از زمان مراجعه) در بیماران ناپایدار از نظر همودینامیکی ترجیح داده نمی شود زیرا باعث بهبود مرگ و میر ، عوارض جانبی ، میزان خونریزی مجدد یا نیاز به جراحی یا تزریق خون نمی شود. (B)
  • در بیمارانی که سابقه خونریزی از دستگاه گوارش تحتانی در زمینه بیماری دیورتیکول روده یا آنژیودایسپلازی دارند ، باید از مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی غیراسپرین خودداری شود. (C)

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

 

ادامه مطلب

عفونت با کلستریدیوم دیفیسیل (آموزش همگانی)

عفونت با کلستریدیوم دیفیسیل (آموزش همگانی)

کلستریدیوم دیفیسیل چیست؟

کلستریدیوم دیفیسیل نوعی باکتری است که در روده بسیاری از افراد زندگی می کند و بخشی از باکتری های طبیعی بدن شما می باشد. این باکتری علاوه بر بدن انسان درمحیط اطراف مانند خاک ، آب و مدفوع حیوانات نیز زندگی می کند.

اکثر مردم هرگز با مشکلی ندارند. با این حال ، اگر عدم تعادل در روده شما وجود داشته باشد ،این باکتری ممکن است خارج از کنترل رشد کند. باکتری ها سموم آزاد کننده روده را تحریک کرده و به آن حمله می کنند. این همان چیزی است که منجر به علائم عفونت می شود.

 

علائم عفونت با کلستریدیوم دیفیسیل

 

علایم ممکن است از خفیف تا شدید باشد.

 

علائم خفیف می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • اسهال آبکی (3 بار یا بیشتر هر روز و به مدت چند روز).
  • درد یا حساسیت معده در لمس

 

علائم شدید می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • اسهال مکرر و آبکی (تا 15 بار در روز).
  • درد یا حساسیت شدید معده در لمس
  • حالت تهوع
  • از دست دادن اشتها
  • تب درجه پایین در کودکان (تا 38.3 درجه) یا در بزرگسالان (37.8 تا 38.8)
  • خون یا چرک در مدفوع

 

با پزشک خود تماس بگیرید اگر:

  • علائم پس از مصرف آنتی بیوتیک آغاز شود.
  • علائم بیش از 3 روز طول می کشد یا بدتر شود.

 

چه عواملی باعث ایجاد عفونت کلستریدیوم دیفیسیل می شود؟

شایعترین عامل خطر برای کلستریدیوم دیفیسیل استفاده از آنتی بیوتیک است. آنتی بیوتیک ها می توانند تعادل طبیعی روده ها را مختل کنند. اگر مدت زمان طولانی آنتی بیوتیک مصرف کرده باشید یا آنتی بیوتیک وسیع الطیف باشد (طیف گسترده ای از باکتری ها را درمان می کند) خطر شما افزایش می یابد.

 

افرادی که 65 سال یا بیشتر دارند در معرض خطر بیشتری از کلستریدیوم دیفیسیل هستند.

سایر عوامل خطر عفونت عبارتند از:

  • جراحی دستگاه گوارش
  • جراحی معده که نیاز به جابجایی روده ها داشته باشد.
  • اقامت در بیمارستان.
  • زندگی در خانه سالمندان یا مرکز مراقبت های طولانی مدت
  • مشکلات روده بزرگ ، مانند سندرم روده التهابی یا سرطان روده بزرگ.
  • سیستم ایمنی ضعیف شده
  • عفونت قبلی با کلستریدیوم دیفیسیل
  •  

اگر از سلامتی خوبی برخوردار باشید ، احتمالاً به عفونت با کلستریدیوم دیفیسیل مبتلا نخواهید شد.

 

عفونت کلستریدیوم دیفیسیل چگونه تشخیص داده می شود؟

پزشک شما برای تشخیص باید نمونه مدفوع را آزمایش کند. برای تأیید ممکن است به آزمایشات پیگیری نیاز باشد. پزشک شما ممکن است از روده بزرگ شما عکسبرداری با اشعه ایکس یا سی تی اسکن  انجام دهد.

شما می توانید از نظرکلستریدیوم دیفیسیل مثبت باشید بدون اینکه هیچ علامتی داشته باشید که به آن کولونیزه شدن گفته می شود. برخی از افراد ناقل هستند اما عفونت ندارند. یک نتیجه مثبت آزمایش به همراه علائم نشان می دهد که شما یک عفونت فعال کلستریدیوم دیفیسیل دارید.

 

آیا می توان از عفونت کلستریدیوم دیفیسیل پیشگیری یا جلوگیری می شود؟

عفونت با کلستریدیوم دیفیسیل مسری است. این باکتری ها می توانند ازفردی به فرد دیگر منتقل شوند. آنها همچنین مدت زیادی روی سطوحی مانند دستشویی و توالت ، تلفن و دکمه های درب زندگی می کنند. بهداشت مناسب می تواند در جلوگیری از باکتری به شما کمک کند.

  • دستان خود را مرتب و به خوبییا استفاده از آب و صابون بشویید.
  • هنگام مراقبت از شخصی که ممکن است عفونت کلستریدیوم دیفیسیل داشته باشد از دستکش یکبار مصرف استفاده کنید.
  • برای ضد عفونی سطوح و وسایل از محصولات با پایه سفید کننده کلر استفاده کنید.
  • لباس هایی که ممکن است با مدفوع آلوده شوند را با صابون و سفید کننده کلر بشویید.
  • اگر به یک مرکز بهداشتی و درمانی مراجعه می کنید ، قبل ، در حین و بعد از ویزیت دست های خود را بشویید.
  • از آنتی بیوتیک استفاده نکنید مگر اینکه پزشک آن را توصیه کند.

اگر عفونت کلستریدیوم دیفیسیل دارید، قبل از غذا خوردن و بعد از استفاده از سرویس بهداشتی ، دستان خود را با آب و صابون بشویید. برای تمیز کردن سطوحی که ممکن است لمس کرده باشید ، از یک محصول مبتنی بر سفید کننده کلر استفاده کنید تا از انتقال عفونت به دیگران جلوگیری شود. تقریباً از هر 5 نفر که به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل مبتلاست 1 تفر دوباره مبتلا خواهد شد.

 

درمان عفونت کلستریدیوم دیفیسیل

اگر هنگام شروع علائم آنتی بیوتیک مصرف می کنید ، احتمالاً پزشک از شما می خواهد که مصرف آن را قطع کنید. در صورت ابتلا به اسهال شدید ، پزشکان شما را از نظر کم آبی رصد می کنند. حدود 25٪ بیماران 2 تا 3 روز پس از قطع آنتی بیوتیک (عامل زمینه ساز عفونت) ، شروع به بهبود می کنند.

برای موارد شدید ، پزشک ممکن است یک دوره 10 روزه آنتی بیوتیک (همچون مترونیدازول یا وانکومایسین) را برای شما تجویز کند که اثربخشی آن در درمان کلستریدیوم دیفیسیل اثبات شده است. پس از 72 ساعت از شروع مصرف دارو باید بهبود یابید ، اگرچه ممکن است اسهال ادامه یابد. در حدود 15 تا 35 درصد موارد ، دور دوم آنتی بیوتیک مورد نیاز است.

در حالی که بهبود می یابید ، مایعات زیادی بنوشید تا مایعاتی که بدن شما به دلیل اسهال از دست داده جایگزین شود. از مصرف محصولات شیر ​​و غذاهایی که حاوی آرد گندم هستند یا فیبر زیادی دارند ، خودداری کنید. دستگاه گوارش شما ممکن است برای چند روز به آنها حساس باشد.

 

زندگی با عفونت کلستریدیوم دیفیسیل

اگر عفونت شما بدتر شود ، ممکن است دچار کم آبی شوید یا نتوانید مدفوع دفع کنید. در موارد نادر ،کلستریدیوم دیفیسیل می تواند منجر به سپسیس (عفونت خون تهدید کننده زندگی) یا سوراخ شدن در روده شود.

اگر اسهال دارید و فکر می کنید می تواند ناشی از کلستریدیوم دیفیسیل باشد ، قبل از استفاده از داروی ضد اسهال با پزشک خود مشورت کنید. این داروها می توانند عفونت شما را بدتر کنند.

برخی از پروبیوتیک ها یا "باکتری های خوب" ممکن است به جلوگیری از تکرار عفونت کمک کنند. قبل از مصرف هرگونه مکمل با پزشک خود صحبت کنید. آنها می توانند دستور دهند که چه چیزی همراه با آنتی بیوتیک مصرف شود.

 

سوالاتی که می توانید از پزشک خود بپرسید

  • آیا باید مصرف آنتی بیوتیک خود را متوقف کنم؟ در چه مقطعی؟
  • اگر من اسهال دارم ، چه موقع با دکترم تماس بگیرم؟
  • چگونه من به عفونت با کلستریدیوم دیفیسیل مبتلا شدم؟
  • چه درمانی برای من بهتر است؟
  • اگر من یک بار عفونت با کلستریدیوم دیفیسیل داشته باشم ، خطر ابتلا دوباره به آن چیست؟
  • مادرم در یک خانه سالمندان است که برای مدتی به مرخصی آمده است آیا باید از نظر عفونت به کلستریدیوم دیفیسیل آزمایش شود؟
  • من به عنوان ناقل کلستریدیم دیفیسیل تشخیص داده شده ام. چه اقدامات احتیاطی را باید با دوستان و خانواده ام انجام دهم؟
  • من دیورتیکولیت دارم. آیا من در معرض خطرعفونت با کلستریدیوم دیفیسیل هستم؟

 

منبع

 

ادامه مطلب

عفونت کلستریدیوم دیفیسیل: درمان روزآمد

عفونت کلستریدیوم دیفیسیل: درمان روزآمد

اخیراً دستورالعملهای مربوط به تشخیص و درمان عفونت کلستریدیوم دیفیسیل به روز شده است.

عوامل خطر شامل تماس اخیر با مراکز بهداشتی درمانی یا آنتی بیوتیک ها ، به ویژه کلیندامایسین است.

عفونت کلستریدیوم دیفیسیل با طیف وسیعی از علائم ، از اسهال خفیف یا متوسط ​​تا بیماری شدید همراه با کولیت کاذب غشایی ، ایلئوس روده بزرگ ، مگاکولون سمی ، سپسیس یا مرگ مشخص می شود.

عفونت کلستریدیوم دیفیسیل در بیمارانی که ملین مصرف نمی کنند و سه بار یا بیشتر مدفوع شل (بدون توجیه) در 24 ساعت دارند باید مورد توجه قرار گیرد.

آزمایش در این بیماران باید با آزمایشات ایمونواسی آنزیمی برای گلوتامات دهیدروژناز و سموم A و B یا آزمایش سنجش اسید نوکلئیک آغاز شود.

در کودکان بالای 12 ماه ، آزمایش فقط برای کسانی که اسهال طولانی مدت و عوامل خطر دارند توصیه می شود.

درمان بستگی به این دارد که آیا این اپیزود یک عفونت اولیه / یا عود بیماری است و همچنین به شدت عفونت مبتنی بر شمارش گلبول های سفید خون ، سطح کراتینین سرم و سایر علائم و نشانه های بالینی بستگی دارد.

برای عفونت خفیف کلستریدیوم دیفیسیل در آغاز، وانکومایسین خوراکی یا فیداکسومایسین خوراکی توصیه می شود.

مترونیدازول دیگر به عنوان درمان خط اول برای بزرگسالان توصیه نمی شود.

پیوند (میکروبیوتای) مدفوع یک گزینه درمانی معقول و با احتمال بهبودی بالا در بیمارانی است که چندین دوره مکرر عفونت داشته اند و حداقل برای سه دوره از آنها آنتی بیوتیک درمانی مناسب دریافت کرده اند.

تجویز منطقی آنتی بیوتیک ها، استراتژی اصلی برای کاهش میزان عفونتکلستریدیوم  دیفیسیل است.

در حالت معمولی یا عفونت بومی ، دست ها باید با آب و صابون یا یک محصول حاوی الکل تمیز شوند ، اما در هنگام همه گیری آب و صابون برتر است.

انجمن بیماری های عفونی استفاده از پروبیوتیک ها را برای پیشگیری از عفونت کلستریدیوم دیفیسیل توصیه نمی کند.

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • برای آزمایش تشخیصی عفونت کلستریدیوم دیفیسیل باید از الگوریتم دو مرحله ای استفاده شود: روش سنجش ایمونواسی آنزیم برای گلوتامات دهیدروژناز و سموم A و B ، و در صورت عدم قطعیت نتایج اولیه ، آزمایش اسید نوکلئیک انجام می شود. برای بیمارانی که احتمال ابتلا به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل بر اساس علائم بالینی زیاد است ، انجام یا آزمایش اسید نوکلئیک یا الگوریتم دو مرحله ای مناسب است. (C)
  • وانکومایسین خوراکی و فیداکسومایسین نسبت به مترونیدازول برای دوره های اولیه عفونت کلستریدیوم دیفیسیل ترجیح داده می شوند. (C)
  • پیوند (میکروبیوتای مدفوع) برای بیمارانی که چندبار عود عفونتکلستریدیوم دیفیسیل دارند و در آنها درمان آنتی بیوتیکی مناسب بی اثر است ، توصیه می شود. (B)
  • تجویز منطقی آنتی بیوتیک میزان عفونت کلستریدیوم دیفیسیل را کاهش می دهد. (C)

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

  

توصیه های برگزیده

  • در صورت عدم وجود اسهال ، از آزمایش عفونت کلستریدیوئیدس دیفیسیل خودداری کنید.
  • بدون داشتن شواهد قانع کننده ای ، از آنتی بیوتیک در بیماران مبتلا به عفونت اخیربا کلستریدیوم دیفیسیل استفاده نکنید. آنتی بیوتیک ها سبب افزایش خطر عود کلستریدیوم دیفیسیل می شوند.

 

منبع

 

ادامه مطلب

غربالگری و مشاوره نوجوانان و بزرگسالان جوان

غربالگری و مشاوره نوجوانان و بزرگسالان جوان

رشد سالم هنگامی رخ می دهد که عوامل خطر نوجوان کمتر شده و عوامل پشتیبان بیشتر شوند.

وقتی جوانان احساس ارزشمندی ، قدرت و ایجاد روابط اجتماعی سالم می كنند توسعه سالم تشویق می شود.

تهدیدهای مربوط به سلامتی نوجوانان معمولاً ناشی از تجارب و فشارهای روانی - اجتماعی است. لیستی از سابقه روانی – اجتماعی شامل نقاط قوت شخصی ، مدرسه ، خانه ، فعالیتها ، مواد مخدر ، احساسات / غذا خوردن ، جنسیت ، ایمنی برای تسهیل جمع آوری تاریخچه روانشناختی اجتماعی ضروری است که بر نقاط قوت در تجربه زندگی یک جوان تأکید دارد ، نه اینکه فقط روی خطرها تمرکز کند که ممکن است سبب احساس شرم شود.

از آنجا که نوجوانان در صورت اطمینان از محرمانه بودن بیشتر به مراقبت های بهداشتی مراجعه می کنند و اطلاعات حساس را به اشتراک می گذارند ، پزشکان باید مرتباً غربالگری و مشاوره محرمانه ارائه دهند.

هنگامی مدت زمان ویزیت محدود است ، خلاصه شرح حال روانشناختی بهتر است شامل عوامل استرس زای فعلی ، دسترسی به یک فرد معتمد و تحصیلات یا سابقه کار به عنوان پیش زمینه ای برای تندرستی باشد.

پزشکان باید برای جلوگیری از شروع مصرف دخانیات آموزش ببینند.

نوجوانان 12 سال یا بالاتر باید از نظر ابتلا به اختلال افسردگی اساسی تحت بررسی قرار گیرند و سامانه مطمئنی برای تشخیص ، درمان و پیگیری دقیق وجود داشته باشد.

نوجوانان با شاخص توده بدنی در صدک 95 یا بالاتر باید برای مداخلات رفتاری جامع معرفی شوند.

استفاده از کمربند ایمنی و اجتناب از حواس پرتی یا اختلال در رانندگی باید مورد بحث قرار گیرد.

پزشکان باید درباره سواد دیجیتال و تعیین مرزهای آنلاین و نمایش اطلاعات شخصی مشاوره دهند.

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • نوجوانان باید از نظر چاقی (با استفاده از صدک شاخص توده بدن) غربالگری شوند و برای درمان چاقی به مراکز جامع مداخلات رفتاری مراجعه کنند. (C)
  • نوجوانان 12 تا 18 سال و بزرگسالان برای اطمینان از تشخیص ، درمان و پیگیری دقیق ، باید از نظر ابتلا به اختلال افسردگی اساسی بررسی شوند. (C)
  • باید نوجوانان را به استفاده از کمربند ایمنی ، پیروی از قوانین اخذ مجوز رانندگی و جلوگیری از حواس پرتی یا اختلال در رانندگی تشویق کرد. (B)

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

ادامه مطلب

زخم های مزمن: تشخیص و درمان

زخم های مزمن: تشخیص و درمان

زخم های مزمن زخم هایی هستند که با توالی طبیعی ، منظم و به موقع ترمیم نمی شوند.

آنها شایع هستند و اغلب به اشتباه درمان می شوند.

میزان ابتلا و هزینه های مربوط به زخم های مزمن ، دلیلی بر ضرورت اجرای دستورالعمل های پیشگیری و درمان زخم می باشد.

زخم های متداول اندام تحتانی شامل زخم های شریانی ، دیابتی ، تحت فشار و وریدی است.

معاینه فیزیکی به تنهایی اغلب برای تشخیص کافی است.

تمام بیماران مبتلا به زخم اندام تحتانی که خوب نمی شود باید ارزیابی عروقی انجام دهند ، از جمله محل زخم ، اندازه ، عمق ، تخلیه و نوع بافت زخم مشخص شود و نبض های اندام تحتانی معاینه شوند و شاخص مچ پا-بازو اندازه گیری شود.

باید از زخم هایی که خوب نمی شوند نمونه برداری شود.

اصلی ترین درمان ، عبارت است: دبریدمان بافت ، کنترل عفونت ، حفظ رطوبت زخم و توجه به لبه های زخم.

پس از پرداختن به این اقدامات کلی ، درمان برحسب نوع زخم انجام می شود.

بیماران مبتلا به زخم شریانی باید فوراً برای مداخله مناسب به جراح عروق ارجاع شوند.

درمان زخم وریدی شامل بستن اندام تحتانی ( با جوارب واریس یا باند) و بالا نگه داشتن آن است ، و در صورت امکان، ورزش کنید.

زخم های دیابتی پا با کاهش فشار موضعی و در صورت لزوم ، درمان بیماری شریانی محیطی زمینه ای کنترل می شوند.

زخم های فشاری با کاهش فشار موضعی ناحیه آسیب دیده کنترل می شوند.

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • شاخص مچ پا - بازو ممکن است در بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی دقیق نباشد. در عوض برای غربالگری بیماری شریانی محیطی باید از شاخص انگشتان پا - بازو استفاده شود. (C)
  • ثابت شده است که درمان فشرده سازی (بستن اندام تحتانی) برای درمان زخم وریدی مفید است و استاندارد درمان است. (B)
  • کاهش فشار تماسی با بستن آتل، بهترین روش برای درمان زخم پای دیابتی است. (A)
  • برای درمان و جلوگیری از زخمهای فشاری در بیماران بستری ، باید یک برنامه منظم جابجایی بیماران را داشته باشیم تا برجستگیهای استخوانی آنها تحت فشار قرار نگیرند. (C)

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

ادامه مطلب

ضعف عضلانی در بزرگسالان: ارزیابی و تشخیص افتراقی

ضعف عضلانی در بزرگسالان: ارزیابی و تشخیص افتراقی

اگرچه شیوع ضعف عضلانی در جمعیت عمومی نامشخص است ، اما در حدود 5٪ از بزرگسالان 60 سال و بالاتر رخ می دهد.

تعیین علت ضعف عضلانی می تواند چالش برانگیز باشد.

ضعف عضلانی واقعی ابتدا باید از خستگی ذهنی یا اختلال حرکتی مربوط به درد با قدرت حرکتی طبیعی تمایز داده شود. سپس باید ضعف عضلات را با استفاده از مقیاس درجه بندی کرد.

تشخیص افتراقی ضعف عضلانی واقعی گسترده است ، از جمله علل عصبی ، روماتولوژی ، غدد درون ریز ، ژنتیک ، مربوط به دارو یا سم ، و علت های عفونی.

یک رویکرد گام به گام برای محدود کردن این تشخیص افتراقی ها، با استفاده از شرح حال و معاینه فیزیکی برپایه علل احتمالی می باشد.

بعضی از سندرم های بالینی در افراد مسن ممکن است با ضعف عمومی ظاهر شوند.

ضعف نامتقارن در شرایط عصبی بیشتر دیده می شود ، در حالی که درد در نوروپاتی یا رادیکولوپاتی بیشتر است.

شناسایی یافته های غیرطبیعی ، مانند علامت Chvostek ، رفلکس بابینسکی ، خشونت صدا و آتروفی عضلات ، تشخیص های احتمالی را محدود می کند.

تست های آزمایشگاهی ، از جمله اندازه گیری الکترولیت ، هورمون محرک تیروئید و کراتین کیناز ، نیز ممکن است مفید باشد.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) در صورت وجود شرایط عصبی حاد مانند سکته (استروک) یا سندرم cauda equina انجام می شود و همچنین ممکن است در بیوپسی عضلات راهنمایی کننده باشد.

الکترومیوگرافی در مواردی که تشخیص های خاصی در نظر گرفته شود ، مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک ، میاستنی گراویس ، نوروپاتی و رادیکولوپاتی ، انجام می شود و همچنین ممکن است در انجام بیوپسی راهنمایی کند.

در صورت نامشخص بودن علت ، ممکن است مشاوره تخصصی یا نمونه برداری از عضلات برای رسیدن به تشخیص لازم باشد.

 

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • در بیماران مبتلا به ضعف عضلانی، باید انجام آزمایشات ، تصویربرداری ، الکترومیوگرافی و نمونه برداری بر پایه شرح حال و یافته های معاینه فیزیکی باشد. (C)
  • در بیماران مبتلا به ضعف عضلانی باید همه داروهای مصرفی و سموم مرور شوند. (C)
  • اگر در بیماران با ضعف عضلانی پس از شرح حال ، معاینه فیزیکی و ارزیابی های آزمایشگاهی به تشخیص نرسیم ، باید الکترومیوگرافی انجام شود. (C)
  • برای روشن شدن تشخیص در بیمارانی که ضعف عضلانی عینی با افزایش سطح کراتین کیناز یا یافته های غیر طبیعی در الکترومیوگرافی یا تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) عضله دارند ، باید انجام بیوپسی عضله در نظر گرفته شود. (C)

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

 

ادامه مطلب

کورتیکواستروئیدهای سیستمیک کوتاه مدت: استفاده مناسب در مراقبت های اولیه

کورتیکواستروئیدهای سیستمیک کوتاه مدت: استفاده مناسب در مراقبت های اولیه

کورتیکواستروئیدهای سیستمیک کوتاه مدت ، اغلب برای بیماران سرپایی توسط پزشکان مراقبت های اولیه تجویز می شود.

برای اکثر تشخیص هایی که استروئیدها برای آنها تجویز می شود ، شواهد اثبات کننده کافی وجود ندارد و در مورد بیماران مبتلا به برونشیت حاد ، سینوزیت حاد ، تونل کارپ و رینیت آلرژیک شواهد بر ضد استفاده از استروئیدهای سیستمیک است.

شواهد کافی در مورد استفاده معمول از استروئیدها برای بیماران مبتلا به فارنژیت حاد ، رادیکولوپاتی کمر ، تونل کارپ و تبخال زوستر وجود ندارد.

شواهدی در مورد استفاده از استروئیدهای کوتاه مدت برای فلج بل و نقرس حاد وجود دارد.

پزشکان ممکن است تصور کنند که استروئیدهای کوتاه مدت بی ضرر و عاری از تأثیرات طولانی مدت استروئیدها هستند. با این حال ، حتی دوره های کوتاه داروی کورتیکواستروئید با بسیاری از عوارض جانبی احتمالی همراه است ، از جمله افزایش قند خون ، فشار خون بالا ، اختلال در خلق و خو و خواب ، سپسیس ، شکستگی استخوان و ترومبوآمبولی وریدی.

 

 

شکل 1. خلاصه ای از شواهد در مورد استفاده از کورتیکواستروئیدهای سیستمیک کوتاه مدت برای تشخیص های مختلف.

  • دایره های قرمز: شواهد به ضرر استفاده از استروئید
  • دایره های زرد: برخی شواهد به نفع و برخی دیگر به ضرر استفاده معمول استروئید
  • دایره های سبز: شواهد به نفع استفاده از استروئید

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • کورتیکواستروئیدهای سیستمیک را برای بیماران مبتلا به رینیت آلرژیک تجویز نکنید. (C)
  • شواهد کافی به نفع از استفاده معمول کورتیکواستروئیدهای سیستمیک برای بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی کمر وجود ندارد. (B)
  • به نظر می رسد کورتیکواستروئیدهای سیستمیک یک گزینه ایمن و موثر جاگزین برای داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی در بیماران مبتلا به نقرس حاد است. (B)
  • کورتیکواستروئیدهای سیستمیک را برای بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپ تجویز نکنید. (B)
  • کورتیکواستروئیدهای سیستمیک در طی سه روز اول از شروع علائم فلج بل برای بیماران توصیه می شود. (A)
  • شواهد کافی برای حمایت از استفاده معمول مکمل کورتیکواستروئیدهای سیستمیک برای بیماران مبتلا به هرپس زوستر وجود ندارد. (B)

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

ادامه مطلب

سوء هاضمه (آموزش همگانی)

سوء هاضمه (آموزش همگانی)

سوء هاضمه چیست؟

سوء هاضمه یک بیماری شایع است و زمانی اتفاق می افتد که بدن شما در هضم غذا دچار مشکل شود.

دستگاه گوارش دنباله ای از اندامهایی است که در هضم غذا نقش دارند. هرکسی می تواند به سوء هاضمه مبتلا شود که می تواند به شکل گاه به گاه یا مداوم باشد. اگر علت مشخصی برای سوء هاضمه وجود نداشته باشد ، از آن به عنوان سوء هاضمه عملکردی یاد می شود.

 

علائم سوء هاضمه

سوء هاضمه می تواند شبیه احساس درد معده باشد. شما می توانید طیف وسیعی از علائم را داشته باشید از جمله:

  • درد
  • ناراحتی یا احساس سوزش در قفسه سینه یا معده
  • آروغ زدن
  • نفخ شکم
  • غل غل کردن معده/ یا گاز
  • بازگشت اسید
  • سوزش سردل
  • حالت تهوع و / یا استفراغ

در صورت ادامه علائم بیش از دو هفته با پزشک خود صحبت کنید. در صورت شدید بودن علائم ، فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشید ، مانند:

  • تنگی نفس
  • مشکل در بلعیدن
  • استفراغ مداوم
  • بالاآوردن خون
  • درد ناگهانی در قفسه سینه ، بازو ، گردن یا فک
  • عرق سرد
  • مدفوع چسبنده ، سیاه یا خونی

 

چه عواملی باعث سوء هاضمه می شوند؟

بسیاری از عوامل می توانند باعث سوء هاضمه شوند. این عوامل می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خوردن غذاهای خاصی که هضم آنها دشوار است ، مانند غذاهایی که ادویه ، چربی ، اسید و یا فیبر زیادی دارند.
  • خیلی دیر غذا خوردن در طول روز
  • نوشیدن الکل
  • دریافت بیش از حد کافئین
  • مصرف داروهای خاص
  • کمبود خواب

مشکلات موجود در دستگاه گوارش یا سایر مشکلات سلامتی نیز می تواند باعث سوءهاضمه شود. از جمله:

  • بیماری ریفلاکس معده: واکنش به غذا و نوشیدنی و بازگشت محتویات از معده شما. این اسید می تواند وارد مری شود. رفلاکس اسید همچنین می تواند باعث استفراغ شود. این شرایط به دلیل داشتن اسید زیاد باعث دل درد می شود.
  • سندرم روده تحریک پذیر: اختلالی است که روده شما را تحت تأثیر قرار می دهد. علائم شامل درد معده ، نفخ ، گاز فراوان ، یبوست و اسهال است.
  • عفونت: عفونت باکتریایی هلیکوباکتر پیلوریمی تواند باعث سوء هاضمه شود.
  • گاستروپارزی: وضعیتی که بر هضم غذا تأثیر می گذارد. اگر عضلات در دستگاه گوارش شما کار نکنند ، حرکات روده  شما کند یا حرکت غذا متوقف می شود. علائم شامل حالت تهوع ، استفراغ ، درد معده ، نفخ و ریفلاکس اسید است.
  • زخم گوارشی: زخم در پوشش داخلی معده (زخم معده) ، روده کوچک یا مری.
  • ورم معده: التهاب پوشش داخلی معده شما.
  • سرطان معده: این یک بیماری نادر است ، اما سوءهاضمه می تواند یکی از علائم آن باشد.

 

سوء هاضمه چگونه تشخیص داده می شود؟

برای شروع ، پزشک علائم شما را بررسی می کند و معاینه فیزیکی را انجام می دهد. در صورت وجود علائم هشدار دهنده در سابقه یا معاینه ، پزشک ممکن است آزمایشاتی را برای تعیین علت سوءهاضمه تجویز کند. این آزمایشات می تواند شامل خون ، ادرار / مدفوع یا رادیوگرافی / سونوگرافی باشد. گاهی اوقات پزشک آندوسکوپی فوقانی را برای دیدن داخل معده شما انجام می دهد.

 

آیا می توان از سوءهاضمه پیشگیری یا جلوگیری کرد؟

روش هایی برای جلوگیری از سوءهاضمه وجود دارد. برای شروع ، باید بدن خود را بشناسید و نحوه واکنش آن در برابر غذا و نوشیدنی های مختلف را بدانید. غذاهای تند و اسیدی و نوشیدنی های گازدار می توانند سوء هاضمه را تحریک کنند. سعی کنید در صورت امکان از آن موارد اجتناب کنید. در طول روز وعده های غذایی کمتری بخورید و شب خیلی دیر غذا نخورید. خیلی زود بعد از غذا خوردن دراز نکشید. الکل مصرف نکنید. اگر از دخانیات استفاده می کنید ، سعی کنید آن را ترک کنید. استرس و کمبود خواب نیز می تواند علائم را بدتر کند.

 

درمان سوءهاضمه

درمان شما به علت سوءهاضمه بستگی دارد. روش های پیشگیری از سوءهاضمه نوعی از درمان است. این موارد شامل تغییر رژیم غذایی و نحوه تغذیه شما می شود. خواب بیشتر و کاهش استرس نیز کمک می کند. اگر زخم معده دارید ، قابل درمان است. ممکن است نیاز به مصرف داروی مسدود کننده اسید داشته باشید. اگر در معده خود عفونت دارید ، ممکن است نیاز به مصرف آنتی بیوتیک نیز داشته باشید. علاوه بر این ، می توانید از مصرف داروهای بدون نسخه خودداری کنید یا از آنها استفاده کنید. قبل از شروع هر اقدام جدید با پزشک خود مشورت کنید.

  • داروهای ضد درد و التهاب ، ماننداستامینوفن، به سوءهاضمه کمک نمی کنند. آنها می توانند وضعیت شما را بدتر کنند ، به خصوص اگر زیاد استفاده شوند.
  • منظور از آنتی اسیدها این است که در برابر اسید موجود در بدن شما کار می کنند. بعضی از آنهامی توانند به کاهش برخی علائم سوءهاضمه کمک کنند.
  • مسدود کننده های هیستامین می توانند به کاهش درد و علائم کمک کنند ، اما نباید طولانی مدت استفاده شوند.
  • مهار کننده های پمپ پروتون ، همچون امپرازول و لانزوپرازول هم اکنون بدون نسخه در دسترس هستند. این داروها به شما کمک می کنند تا تولید اسید در معده شما مسدود شود.

بر اساس علت سوءهاضمه ممکن است به درمان دیگری نیاز داشته باشید.

 

زندگی با سوءهاضمه

بیشتر افرادی که سوءهاضمه دارند زندگی عادی دارند. برای جلوگیری از سوءهاضمه ممکن است لازم باشد برخی از شیوه های زندگی را تغییر دهید. یا ممکن است برای پیشگیری و درمان علائم به دارو نیاز داشته باشید. برای درمان و مدیریت هر مشکلی که باعث سوءهاضمه می شود با پزشک خود مشورت کنید.

گاهی سوءهاضمه می تواند نشانه یک مشکل جدی باشد - به عنوان مثال ، زخم معده عمیق. بندرت ، سوءهاضمه در اثر سرطان معده ایجاد می شود. اگر سوءهاضمه دارید ، با پزشک خانواده خود صحبت کنید. این امر به ویژه اگر یکی از موارد زیر را داشته باشید بسیار مهم است:

  • سن بیش از 50 سال
  • کاهش وزن اخیر
  • مشکل در بلع
  • استفراغ شدید
  • مدفوع سیاه و قیری

 

سوالاتی که می توانید از پزشک خود بپرسید

  • آیا داروهای خاصی وجود دارد که به سوءهاضمه من کمک کند؟عوارض جانبی چه هستند؟
  • آیا داروهای خاصی وجود دارد که باید از آنها پرهیز کنم؟
  • وقتی به نظر می رسد هیچ چیز به سوءهاضمه کمک نمی کند چه کاری باید انجام دهم؟

 

منبع

 

ادامه مطلب