آخـریــن مطالب



بیماری های خوش خیم آنورکتال: تشخیص و درمان

بیماری های خوش خیم آنورکتال: تشخیص و درمان

بیماری های معمول آنورکتال شامل بواسیر ، خارش اطراف مقعد ، شقاق مقعدی ، درد عملکردی مقعد ، آبسه پری آنال ، کوندیلوما ، افتادگی رکتوم و بی اختیاری مدفوع است.

اگرچه این بیماری ها خوش خیم هستند ، ولی علائم می توانند شبیه علائم سرطان باشند ، بنابراین در تشخیص افتراقی باید بدخیمی را در نظر گرفت.

سابقه و معاینه ، از جمله آنوسکوپی ، معمولاً برای تشخیص این شرایط کافی است ، اگرچه در برخی شرایط آزمایشات اضافی لازم است.

درمان اصلی بواسیر مکمل فیبر غذایی است.

بیمارانی که بهبود نمی یابند و کسانی که بواسیر بزرگ درجه بالایی دارند باید برای جراحی ارجاع شوند.

باید بواسیر خارجی حاد ترومبوزه جراحی شود.

خارش اطراف مقعد باید با اقدامات بهداشتی ، نرم کننده های محافظ و کورتیکواستروئیدهای موضعی با دوز کم درمان شود.

کرم کپسایسین و پماد تاکرولیموس برای موارد مقاوم به درمان موثر هستند.

درمان شقاق حاد مقعد همراه با درد و خونریزی شامل مصرف کافی مایعات و فیبر است.

شقاق مزمن مقعد باید با استفاده از نیترات موضعی یا مسدود کننده های کانال کلسیم ، با جراحی برای بیمارانی که به مدیریت پزشکی پاسخ نمی دهند ، درمان شود.

بیماران مبتلا به درد مقعدی عملکردی باید با حمام گرم ، مکمل فیبر و بازخورد زیستی درمان شوند.

بیماران مبتلا به آبسه های اطراف مقعدی که اسفنکتر را درگیر نمی کنند باید تحت عمل تخلیه سرپایی قرار بگیرند.

بیمارانی که دارای آبسه گسترده تر یا فیستول احتمالی هستند باید برای جراحی ارجاع شوند.

کوندیلوماتا را می توان با داروهای موضعی ، برش یا تخریب کنترل کرد.

بیماران مبتلا به افتادگی رکتوم باید برای ارزیابی جراحی ارجاع شوند.

بیوفیدبک یک درمان خط اول برای بی اختیاری مدفوع است ، اما در صورت بروز اسهال عوامل ضد اسهالی مفید هستند و در صورت وجود عدم تأثیر ، ممکن است از فیبر و ملین استفاده شود.

کولوستومی می تواند به بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به بی اختیاری مدفوع شدید کمک کند.

 

اقدامات غیر جراحی متداول برای درمان بواسیر

  • مصرف فیبر نامحلول کافی (25 تا 35 گرم در روز) و مصرف آب (1.5 تا 2 لیتر در روز)
  • اصلاح رفتار: کاهش تحمل فشار زیاد و طولانی مدت در توالت ، محدود کردن غذاهای چرب و الکل ، بهداشت ناحیه تناسلی و اطراف مقعد ، کاهش وزن
  • نشستن در لگن آب گرم
  • نرم کننده های مدفوع
  • مسکن های موضعی ، ضد عفونی کننده ها ، استروئیدها یا عوامل وازو اکتیو

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • اصلاح رژیم غذایی از جمله دریافت کافی فیبر کیفیت زندگی را بهبود می بخشد و در درمان چندین بیماری خوش خیم مقعدی از جمله بواسیر ، شقاق مقعدی ، درد عملکردی رکتوم و بی اختیاری مدفوع توصیه می شود. (B)
  • همراه با اصلاح رژیم غذایی ، ممکن است از درمان های موضعی مانند فلاونوئیدها ، استروئیدها ، مسکن ها و ضد عفونی کننده ها برای درمان بواسیر استفاده شود. (C)
  • علاوه بر اقدامات با هدف نرم كردن مدفوع ، شقاق های مزمن مقعدی باید با پماد موضعی نیتروگلیسیرین 0.4٪ ، مسدود كننده های موضعی كانال كلسیم یا تزریق بوتاکس درمان شوند. (A)
  • برای درمان شقاق مقعد نباید از کشش دستی استفاده شود. (A)
  • بیماران با بی اختیاری مدفوع باید برای درمان بازخورد زیستی معرفی شوند. (B)

 

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

 

ادامه مطلب

لنفوم (آموزش همگانی)

لنفوم (آموزش همگانی)

لنفوم چیست؟

لنفوم سرطانی است که غدد لنفاوی شما را درگیر می کند. گره های لنفاوی برجستگی های کوچکی به شکل لوبیا در زیر پوست هستند. آنها به طور معمول در سراسر بدن شما ، از جمله گردن ، زیر بغل و کشاله ران ، یافت می شوند. گره های لنفاوی به بدن شما کمک می کنند تا با بیماری مقابله کند. انواع مختلفی از لنفوم وجود دارد که معمولاً به عنوان لنفوم غیر هوچکین یا لنفوم هوچکین طبقه بندی می شوند.

 

چه کسانی به لنفوم مبتلا می شوند؟

هرکسی می تواند به آن مبتلا شود ، اما این بیماری در بزرگسالان جوان (20 تا 30 سال) و افراد بالای 60 سال بیشتر دیده می شود. مردان در معرض خطر بیشتری هستند. بیمارانی که از هر دو جنس سیگار می کشند یا چاق هستند نیز بیشتر مبتلا می شوند.

 

به دنبال چه علائمی باشم؟

لنفوم معمولاً باعث تورم غدد لنفاوی می شود. گردن و زیر بغل اغلب درگیر می شوند. ممکن است در این مناطق برجستگی بزرگتر از حد نرمال مشاهده کنید. لمس نواحی ممکن است دردناک باشد ، اما همیشه چنین نیست. همچنین ممکن است احساس خستگی کنید، تعریق غیرقابل توجیهی در شب داشته باشید (به عنوان مثال، ملافه ها و لباس های شما هنگام خواب شبانه خیس شود)، یا کاهش وزن بدون دلیل داشته باشید.

 

از کجا بفهمم لنفوم دارم؟

اگر پزشک شما به لنفوم مشکوک باشد، ممکن است آزمایش خون یا مطالعات تصویربرداری را تجویز کند. پزشکان ممکن است نمونه کوچکی از غدد لنفاوی متورم را گرفته و زیر میکروسکوپ به آن نگاه کنند. به این عمل بیوپسی یا نمونه برداری می گویند.

 

چگونه درمان می شود؟

این بستگی به نوع سلولهایی دارد که پزشک در طی آزمایش پیدا می کند. تقریباً همیشه ، در درمان از داروهای داخل وریدی به نام شیمی درمانی و پرتودرمانی استفاده می شود. در پرتودرمانی، از دستگاهی برای کمک به تخریب سلول های سرطانی استفاده می شود.

 

آیا قابل درمان است؟

لنفوم به طور موثری قابل درمان است. هفت نفر از هر 10 نفر مبتلا به لنفوم غیر هوچکین و چهار نفر از هر پنج نفر مبتلا به لنفوم هوچکین پنج سال پس از تشخیص زنده هستند.

 

آیا بعد از بهبودی هنوز لازم است به پزشک مراجعه کنم؟

بله. این بیماری ممکن است حتی پس از بهبودی دوباره برگردد. همچنین داروهای شیمی درمانی و اشعه های پرتودرمانی می توانند عوارض جانبی ناخواسته ای داشته باشند. برای کمک به نظارت بر سلامتی خود مرتباً به پزشک مراجعه کنید.

 

از کجا می توانم اطلاعات بیشتری پیدا کنم؟

از پزشک معالج تان بپرسید

 

 

منبع

 

ادامه مطلب

لنفوم: تشخیص و درمان

لنفوم: تشخیص و درمان

لنفوم گروهی از نئوپلاسم های بدخیم لنفوسیت ها با بیش از 90 زیرگروه است.

به طور سنتی به دو دسته لنفوم غیر هوچکین یا هاچکین طبقه بندی می شود.

سالانه تعداد قابل توجهی بیمار جدید با لنفوم تشخیص داده می شوند.

هرگونه استفاده از دخانیات و چاقی از عوامل خطر قابل اصلاح هستند و علل ژنتیکی ، عفونی و التهابی نیز در آن نقش دارند.

لنفوم معمولاً به صورت آدنوپاتی بدون درد همراه با علائم سیستمیک تب ، کاهش وزن غیر قابل توجیه و تعریق شبانه در مراحل پیشرفته تر بیماری ظاهر می شود.

نمونه برداری از غدد لنفاوی روش تشخیص ارجح است.

سیستم طبقه بندی لوگانو (Lugano) شامل علائم و میزان گسترش بیماری است که در توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) / توموگرافی کامپیوتری (CT) مرحله لنفوم تشخیص داده می شود، که سپس برای تعیین درمان استفاده می شود.

برنامه های درمانی شیمی درمانی بین زیرگروههای اصلی لنفوم متفاوت است.

لنفوم غیر هوچکین با سیکلوفسفامید ، دوکسوروبیسین ، وین کریستین و پردنیزون (CHOP) با یا بدون ریتوکسیماب(R-CHOP)، بنداموستین و لنالیدومید درمان می شود.

لنفوم هوچکین با شیمی درمانی ترکیبی با دوکسوروبیسین ، بلئومایسین ، وینبلاستین و داکاربازین (ABVD)، یک رژیم شیمی درمانی متشکل از مکلوراتامین ، دوکسوروبیسین ، وینبلاستین ، وین کریستین ، بلوئومایسین ، اتوپوزید و پردنیزولون (Stanford-V)، یا بلوئومایسین، اتوپوزید، دوکسوروبیسین ، سیکلوفسفامید ، وین کریستین ، پروکاربازین و پردنیزون) با رادیوتراپی (BEACOPP) درمان می شود.

عوارض پس از شیمی درمانی شامل نوروپاتی ، سمیت قلبی و سرطان های ثانویه مانند ریه و پستان است و باید در روند تصمیم گیری مشترک برای انتخاب رژیم درمانی در نظر گرفته شود.

پس از دستیابی به بهبودی، به بیماران توصیه می شود که علاوه بر غربالگری های مناسب سن، از نظر عوارض و عود بیماری نیز پیگیری شوند.

بیماران باید حداقل هشت هفته بعد واکسن کونژوگه پنوموکوک 13 ظرفیتی و به دنبال آن واکسن 23 ظرفیتی پنوموکوک را با دیگر واکسن های متناسب با سن دریافت کنند، زیرا لنفوم یک بیماری سرکوب کننده سیستم ایمنی است. تماس های خانگی نیز باید متناسب با ایمنی حاصل از واکسیناسیون آنها باشد.

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • برای تشخیص قطعی لنفوم باید نمونه برداری از گره های لنفاوی انجام شود. (C)
  • برای تعیین مرحله بندی لنفوم باید از توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) / توموگرافی کامپیوتری (CT) استفاده شود. (C)
  • بیماران مبتلا به لنفوم باید طی دو سال اول پس از بهبودی ، تحت پیگیری دقیق قرار بگیرند. (C)
  • یک واکسن کونژوگه پنوموکوکی 13 ظرفیتی (Prevnar 13) و به دنبال آن یک واکسن پلی ساکارید پنوموکوکی 23 ظرفیتی (Pneumovax 23) حداقل هشت هفته بعد و تکرار آن حداقل پنج سال بعد، باید بعد از درمان لنفوم تجویز شود. (C)

 

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B = شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C = اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

ادامه مطلب