آخـریــن مطالب



زخم های مزمن: تشخیص و درمان

زخم های مزمن: تشخیص و درمان

زخم های مزمن زخم هایی هستند که با توالی طبیعی ، منظم و به موقع ترمیم نمی شوند.

آنها شایع هستند و اغلب به اشتباه درمان می شوند.

میزان ابتلا و هزینه های مربوط به زخم های مزمن ، دلیلی بر ضرورت اجرای دستورالعمل های پیشگیری و درمان زخم می باشد.

زخم های متداول اندام تحتانی شامل زخم های شریانی ، دیابتی ، تحت فشار و وریدی است.

معاینه فیزیکی به تنهایی اغلب برای تشخیص کافی است.

تمام بیماران مبتلا به زخم اندام تحتانی که خوب نمی شود باید ارزیابی عروقی انجام دهند ، از جمله محل زخم ، اندازه ، عمق ، تخلیه و نوع بافت زخم مشخص شود و نبض های اندام تحتانی معاینه شوند و شاخص مچ پا-بازو اندازه گیری شود.

باید از زخم هایی که خوب نمی شوند نمونه برداری شود.

اصلی ترین درمان ، عبارت است: دبریدمان بافت ، کنترل عفونت ، حفظ رطوبت زخم و توجه به لبه های زخم.

پس از پرداختن به این اقدامات کلی ، درمان برحسب نوع زخم انجام می شود.

بیماران مبتلا به زخم شریانی باید فوراً برای مداخله مناسب به جراح عروق ارجاع شوند.

درمان زخم وریدی شامل بستن اندام تحتانی ( با جوارب واریس یا باند) و بالا نگه داشتن آن است ، و در صورت امکان، ورزش کنید.

زخم های دیابتی پا با کاهش فشار موضعی و در صورت لزوم ، درمان بیماری شریانی محیطی زمینه ای کنترل می شوند.

زخم های فشاری با کاهش فشار موضعی ناحیه آسیب دیده کنترل می شوند.

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • شاخص مچ پا - بازو ممکن است در بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی دقیق نباشد. در عوض برای غربالگری بیماری شریانی محیطی باید از شاخص انگشتان پا - بازو استفاده شود. (C)
  • ثابت شده است که درمان فشرده سازی (بستن اندام تحتانی) برای درمان زخم وریدی مفید است و استاندارد درمان است. (B)
  • کاهش فشار تماسی با بستن آتل، بهترین روش برای درمان زخم پای دیابتی است. (A)
  • برای درمان و جلوگیری از زخمهای فشاری در بیماران بستری ، باید یک برنامه منظم جابجایی بیماران را داشته باشیم تا برجستگیهای استخوانی آنها تحت فشار قرار نگیرند. (C)

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

ادامه مطلب

ضعف عضلانی در بزرگسالان: ارزیابی و تشخیص افتراقی

ضعف عضلانی در بزرگسالان: ارزیابی و تشخیص افتراقی

اگرچه شیوع ضعف عضلانی در جمعیت عمومی نامشخص است ، اما در حدود 5٪ از بزرگسالان 60 سال و بالاتر رخ می دهد.

تعیین علت ضعف عضلانی می تواند چالش برانگیز باشد.

ضعف عضلانی واقعی ابتدا باید از خستگی ذهنی یا اختلال حرکتی مربوط به درد با قدرت حرکتی طبیعی تمایز داده شود. سپس باید ضعف عضلات را با استفاده از مقیاس درجه بندی کرد.

تشخیص افتراقی ضعف عضلانی واقعی گسترده است ، از جمله علل عصبی ، روماتولوژی ، غدد درون ریز ، ژنتیک ، مربوط به دارو یا سم ، و علت های عفونی.

یک رویکرد گام به گام برای محدود کردن این تشخیص افتراقی ها، با استفاده از شرح حال و معاینه فیزیکی برپایه علل احتمالی می باشد.

بعضی از سندرم های بالینی در افراد مسن ممکن است با ضعف عمومی ظاهر شوند.

ضعف نامتقارن در شرایط عصبی بیشتر دیده می شود ، در حالی که درد در نوروپاتی یا رادیکولوپاتی بیشتر است.

شناسایی یافته های غیرطبیعی ، مانند علامت Chvostek ، رفلکس بابینسکی ، خشونت صدا و آتروفی عضلات ، تشخیص های احتمالی را محدود می کند.

تست های آزمایشگاهی ، از جمله اندازه گیری الکترولیت ، هورمون محرک تیروئید و کراتین کیناز ، نیز ممکن است مفید باشد.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) در صورت وجود شرایط عصبی حاد مانند سکته (استروک) یا سندرم cauda equina انجام می شود و همچنین ممکن است در بیوپسی عضلات راهنمایی کننده باشد.

الکترومیوگرافی در مواردی که تشخیص های خاصی در نظر گرفته شود ، مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک ، میاستنی گراویس ، نوروپاتی و رادیکولوپاتی ، انجام می شود و همچنین ممکن است در انجام بیوپسی راهنمایی کند.

در صورت نامشخص بودن علت ، ممکن است مشاوره تخصصی یا نمونه برداری از عضلات برای رسیدن به تشخیص لازم باشد.

 

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • در بیماران مبتلا به ضعف عضلانی، باید انجام آزمایشات ، تصویربرداری ، الکترومیوگرافی و نمونه برداری بر پایه شرح حال و یافته های معاینه فیزیکی باشد. (C)
  • در بیماران مبتلا به ضعف عضلانی باید همه داروهای مصرفی و سموم مرور شوند. (C)
  • اگر در بیماران با ضعف عضلانی پس از شرح حال ، معاینه فیزیکی و ارزیابی های آزمایشگاهی به تشخیص نرسیم ، باید الکترومیوگرافی انجام شود. (C)
  • برای روشن شدن تشخیص در بیمارانی که ضعف عضلانی عینی با افزایش سطح کراتین کیناز یا یافته های غیر طبیعی در الکترومیوگرافی یا تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) عضله دارند ، باید انجام بیوپسی عضله در نظر گرفته شود. (C)

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

 

ادامه مطلب

کورتیکواستروئیدهای سیستمیک کوتاه مدت: استفاده مناسب در مراقبت های اولیه

کورتیکواستروئیدهای سیستمیک کوتاه مدت: استفاده مناسب در مراقبت های اولیه

کورتیکواستروئیدهای سیستمیک کوتاه مدت ، اغلب برای بیماران سرپایی توسط پزشکان مراقبت های اولیه تجویز می شود.

برای اکثر تشخیص هایی که استروئیدها برای آنها تجویز می شود ، شواهد اثبات کننده کافی وجود ندارد و در مورد بیماران مبتلا به برونشیت حاد ، سینوزیت حاد ، تونل کارپ و رینیت آلرژیک شواهد بر ضد استفاده از استروئیدهای سیستمیک است.

شواهد کافی در مورد استفاده معمول از استروئیدها برای بیماران مبتلا به فارنژیت حاد ، رادیکولوپاتی کمر ، تونل کارپ و تبخال زوستر وجود ندارد.

شواهدی در مورد استفاده از استروئیدهای کوتاه مدت برای فلج بل و نقرس حاد وجود دارد.

پزشکان ممکن است تصور کنند که استروئیدهای کوتاه مدت بی ضرر و عاری از تأثیرات طولانی مدت استروئیدها هستند. با این حال ، حتی دوره های کوتاه داروی کورتیکواستروئید با بسیاری از عوارض جانبی احتمالی همراه است ، از جمله افزایش قند خون ، فشار خون بالا ، اختلال در خلق و خو و خواب ، سپسیس ، شکستگی استخوان و ترومبوآمبولی وریدی.

 

 

شکل 1. خلاصه ای از شواهد در مورد استفاده از کورتیکواستروئیدهای سیستمیک کوتاه مدت برای تشخیص های مختلف.

  • دایره های قرمز: شواهد به ضرر استفاده از استروئید
  • دایره های زرد: برخی شواهد به نفع و برخی دیگر به ضرر استفاده معمول استروئید
  • دایره های سبز: شواهد به نفع استفاده از استروئید

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • کورتیکواستروئیدهای سیستمیک را برای بیماران مبتلا به رینیت آلرژیک تجویز نکنید. (C)
  • شواهد کافی به نفع از استفاده معمول کورتیکواستروئیدهای سیستمیک برای بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی کمر وجود ندارد. (B)
  • به نظر می رسد کورتیکواستروئیدهای سیستمیک یک گزینه ایمن و موثر جاگزین برای داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی در بیماران مبتلا به نقرس حاد است. (B)
  • کورتیکواستروئیدهای سیستمیک را برای بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپ تجویز نکنید. (B)
  • کورتیکواستروئیدهای سیستمیک در طی سه روز اول از شروع علائم فلج بل برای بیماران توصیه می شود. (A)
  • شواهد کافی برای حمایت از استفاده معمول مکمل کورتیکواستروئیدهای سیستمیک برای بیماران مبتلا به هرپس زوستر وجود ندارد. (B)

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

ادامه مطلب

سوء هاضمه (آموزش همگانی)

سوء هاضمه (آموزش همگانی)

سوء هاضمه چیست؟

سوء هاضمه یک بیماری شایع است و زمانی اتفاق می افتد که بدن شما در هضم غذا دچار مشکل شود.

دستگاه گوارش دنباله ای از اندامهایی است که در هضم غذا نقش دارند. هرکسی می تواند به سوء هاضمه مبتلا شود که می تواند به شکل گاه به گاه یا مداوم باشد. اگر علت مشخصی برای سوء هاضمه وجود نداشته باشد ، از آن به عنوان سوء هاضمه عملکردی یاد می شود.

 

علائم سوء هاضمه

سوء هاضمه می تواند شبیه احساس درد معده باشد. شما می توانید طیف وسیعی از علائم را داشته باشید از جمله:

  • درد
  • ناراحتی یا احساس سوزش در قفسه سینه یا معده
  • آروغ زدن
  • نفخ شکم
  • غل غل کردن معده/ یا گاز
  • بازگشت اسید
  • سوزش سردل
  • حالت تهوع و / یا استفراغ

در صورت ادامه علائم بیش از دو هفته با پزشک خود صحبت کنید. در صورت شدید بودن علائم ، فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشید ، مانند:

  • تنگی نفس
  • مشکل در بلعیدن
  • استفراغ مداوم
  • بالاآوردن خون
  • درد ناگهانی در قفسه سینه ، بازو ، گردن یا فک
  • عرق سرد
  • مدفوع چسبنده ، سیاه یا خونی

 

چه عواملی باعث سوء هاضمه می شوند؟

بسیاری از عوامل می توانند باعث سوء هاضمه شوند. این عوامل می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خوردن غذاهای خاصی که هضم آنها دشوار است ، مانند غذاهایی که ادویه ، چربی ، اسید و یا فیبر زیادی دارند.
  • خیلی دیر غذا خوردن در طول روز
  • نوشیدن الکل
  • دریافت بیش از حد کافئین
  • مصرف داروهای خاص
  • کمبود خواب

مشکلات موجود در دستگاه گوارش یا سایر مشکلات سلامتی نیز می تواند باعث سوءهاضمه شود. از جمله:

  • بیماری ریفلاکس معده: واکنش به غذا و نوشیدنی و بازگشت محتویات از معده شما. این اسید می تواند وارد مری شود. رفلاکس اسید همچنین می تواند باعث استفراغ شود. این شرایط به دلیل داشتن اسید زیاد باعث دل درد می شود.
  • سندرم روده تحریک پذیر: اختلالی است که روده شما را تحت تأثیر قرار می دهد. علائم شامل درد معده ، نفخ ، گاز فراوان ، یبوست و اسهال است.
  • عفونت: عفونت باکتریایی هلیکوباکتر پیلوریمی تواند باعث سوء هاضمه شود.
  • گاستروپارزی: وضعیتی که بر هضم غذا تأثیر می گذارد. اگر عضلات در دستگاه گوارش شما کار نکنند ، حرکات روده  شما کند یا حرکت غذا متوقف می شود. علائم شامل حالت تهوع ، استفراغ ، درد معده ، نفخ و ریفلاکس اسید است.
  • زخم گوارشی: زخم در پوشش داخلی معده (زخم معده) ، روده کوچک یا مری.
  • ورم معده: التهاب پوشش داخلی معده شما.
  • سرطان معده: این یک بیماری نادر است ، اما سوءهاضمه می تواند یکی از علائم آن باشد.

 

سوء هاضمه چگونه تشخیص داده می شود؟

برای شروع ، پزشک علائم شما را بررسی می کند و معاینه فیزیکی را انجام می دهد. در صورت وجود علائم هشدار دهنده در سابقه یا معاینه ، پزشک ممکن است آزمایشاتی را برای تعیین علت سوءهاضمه تجویز کند. این آزمایشات می تواند شامل خون ، ادرار / مدفوع یا رادیوگرافی / سونوگرافی باشد. گاهی اوقات پزشک آندوسکوپی فوقانی را برای دیدن داخل معده شما انجام می دهد.

 

آیا می توان از سوءهاضمه پیشگیری یا جلوگیری کرد؟

روش هایی برای جلوگیری از سوءهاضمه وجود دارد. برای شروع ، باید بدن خود را بشناسید و نحوه واکنش آن در برابر غذا و نوشیدنی های مختلف را بدانید. غذاهای تند و اسیدی و نوشیدنی های گازدار می توانند سوء هاضمه را تحریک کنند. سعی کنید در صورت امکان از آن موارد اجتناب کنید. در طول روز وعده های غذایی کمتری بخورید و شب خیلی دیر غذا نخورید. خیلی زود بعد از غذا خوردن دراز نکشید. الکل مصرف نکنید. اگر از دخانیات استفاده می کنید ، سعی کنید آن را ترک کنید. استرس و کمبود خواب نیز می تواند علائم را بدتر کند.

 

درمان سوءهاضمه

درمان شما به علت سوءهاضمه بستگی دارد. روش های پیشگیری از سوءهاضمه نوعی از درمان است. این موارد شامل تغییر رژیم غذایی و نحوه تغذیه شما می شود. خواب بیشتر و کاهش استرس نیز کمک می کند. اگر زخم معده دارید ، قابل درمان است. ممکن است نیاز به مصرف داروی مسدود کننده اسید داشته باشید. اگر در معده خود عفونت دارید ، ممکن است نیاز به مصرف آنتی بیوتیک نیز داشته باشید. علاوه بر این ، می توانید از مصرف داروهای بدون نسخه خودداری کنید یا از آنها استفاده کنید. قبل از شروع هر اقدام جدید با پزشک خود مشورت کنید.

  • داروهای ضد درد و التهاب ، ماننداستامینوفن، به سوءهاضمه کمک نمی کنند. آنها می توانند وضعیت شما را بدتر کنند ، به خصوص اگر زیاد استفاده شوند.
  • منظور از آنتی اسیدها این است که در برابر اسید موجود در بدن شما کار می کنند. بعضی از آنهامی توانند به کاهش برخی علائم سوءهاضمه کمک کنند.
  • مسدود کننده های هیستامین می توانند به کاهش درد و علائم کمک کنند ، اما نباید طولانی مدت استفاده شوند.
  • مهار کننده های پمپ پروتون ، همچون امپرازول و لانزوپرازول هم اکنون بدون نسخه در دسترس هستند. این داروها به شما کمک می کنند تا تولید اسید در معده شما مسدود شود.

بر اساس علت سوءهاضمه ممکن است به درمان دیگری نیاز داشته باشید.

 

زندگی با سوءهاضمه

بیشتر افرادی که سوءهاضمه دارند زندگی عادی دارند. برای جلوگیری از سوءهاضمه ممکن است لازم باشد برخی از شیوه های زندگی را تغییر دهید. یا ممکن است برای پیشگیری و درمان علائم به دارو نیاز داشته باشید. برای درمان و مدیریت هر مشکلی که باعث سوءهاضمه می شود با پزشک خود مشورت کنید.

گاهی سوءهاضمه می تواند نشانه یک مشکل جدی باشد - به عنوان مثال ، زخم معده عمیق. بندرت ، سوءهاضمه در اثر سرطان معده ایجاد می شود. اگر سوءهاضمه دارید ، با پزشک خانواده خود صحبت کنید. این امر به ویژه اگر یکی از موارد زیر را داشته باشید بسیار مهم است:

  • سن بیش از 50 سال
  • کاهش وزن اخیر
  • مشکل در بلع
  • استفراغ شدید
  • مدفوع سیاه و قیری

 

سوالاتی که می توانید از پزشک خود بپرسید

  • آیا داروهای خاصی وجود دارد که به سوءهاضمه من کمک کند؟عوارض جانبی چه هستند؟
  • آیا داروهای خاصی وجود دارد که باید از آنها پرهیز کنم؟
  • وقتی به نظر می رسد هیچ چیز به سوءهاضمه کمک نمی کند چه کاری باید انجام دهم؟

 

منبع

 

ادامه مطلب

سوء هاضمه عملکردی: ارزیابی و درمان

سوء هاضمه عملکردی: ارزیابی و درمان

سوء هاضمه عملکردی به عنوان حداقل یک ماه ناراحتی اپی گاستریک بدون شواهدی از بیماری جسمی در هنگام انجام آندوسکوپی فوقانی تعریف می شود و 70٪ از موارد سوء هاضمه را تشکیل می دهد.

علائم سوء هاضمه عملکردی شامل احساس پری شکم پس از خوردن غذا ، سیری زودرس و درد یا سوزش اپی گاستریک است.

سوء هاضمه عملکردی پس از کنار گذاشتن سایر علل تشخیص داده می شود، بنابراین ، ارزیابی برای یک بیماری جدی تر مانند بدخیمی دستگاه گوارش فوقانی ضروری است.

وجود علائم هشدار دهنده اندک با بدخیمی بیماران کمتر از 60 سال ارتباط ندارد و انجام آندوسکوپی لزوماً قابل توجیه نیست اما باید برای بیماران با علائم هشدار شدید یا چندگانه در نظر گرفته شود.

برای بیماران کمتر از 60 سال ، قبل از درمان سرکوب اسید ، آزمایش و درمان هلیکوباکتر پیلوری توصیه می شود.

برای بیماران 60 سال به بالا باید آندوسکوپی فوقانی انجام شود.

باید به همه بیماران توصیه شود خوردن غذاهای همراه با افزایش علائم سوء هاضمه را محدود کنند. رژیم غذایی با مقادیر اندک الیگوساکاریدهای قابل تخمیر ، دی ساکاریدها ، مونوساکاریدها و پلیول ها پیشنهاد می شود.

هشت هفته درمان سرکوب اسید برای بیمارانی که تست منفی هلیکوباکترپیلوری دارند یا علائم آنها پس از ریشه کنی هلیکوباکترپیلوری ادامه دارد ، توصیه می شود.

اگر سرکوب اسید علائم را تسکین نمی دهد ، بیماران باید با داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای و به دنبال آن پروکینتیک و درمان روانشناختی درمان شوند.

استفاده معمول از روشهای درمانی مکمل و جایگزین شواهدی از اثربخشی نشان نداده و توصیه نمی شود.

 

معیارهای تشخیصی برای سوء هاضمه عملکردی

حضور حداقل یکی از موارد زیر:

  • احساس پری شکم پس از خوردن غذا (3 روز در هفته)
  • سیری زودرس (3 روز در هفته)
  • درد اپی گاستریک (1 روز در هفته)
  • سوزش اپی گاستریک (1 روز در هفته)

و

  • هیچ مدرکی از بیماری ساختاری وجود ندارد

توجه: معیارها باید حداقل در سه ماه گذشته وجود داشته باشد ، علائم حداقل شش ماه قبل از تشخیص شروع می شود.

 

علائم بالینی مرتبط با علل احتمالی سوء هاضمه

  • سن 60 سال یا بالاتر با علائم هشدار شدید یا چندگانه (به عنوان مثال ، دیسفاژی ، کاهش وزن ، کم خونی) ؛ توده اپی گاستریک، بزرگ شدن غدد لنفاوی سوپراکلایوکولار: بدخیمی
  • درد منتشر شونده به پشت ، درد ربع فوقانی راست ، استفراغ ، زردی: فرآیندهای صفراوی یا پانکراس
  • استفراغ ، حالت تهوع شدید: گاستروپارزی

 

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • آندوسکوپی باید برای همه بیماران 60 سال به بالا با حداقل یک ماه علائم سوء هاضمه انجام شود. (C)
  • برای بیماران کمتر از 60 سال با یک علامت هشدار غیر جدی ، آندوسکوپی نباید اولین مرحله تشخیصی باشد. (B)
  • برای بیماران زیر 60 سال ، آزمایش هلیکوباکتر پیلوری و استراتژی درمان قبل از سرکوب اسید موثر است. (A)
  • درمان مهار کننده پمپ پروتون نسبت به دارونما برای تسکین علائم موثر است. (A)

 

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B =شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C =اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع

ادامه مطلب

اسکولیوز چیست؟ (آموزش همگانی)

اسکولیوز چیست؟ (آموزش همگانی)

اسکولیوز انحنای غیرطبیعی ستون فقرات است. به طور معمول ، ستون فقرات صاف است. با اسکولیوز ، ستون فقرات کج شده و به پهلو خم می شود. منحنی می تواند C شکل یا S شکل باشد. اسکولیوز در دختران بیشتر از پسران است.

 

علائم اسکولیوز

اسکولیوز ممکن است از کودکی شروع شود اما اغلب تا سالهای نوجوانی مورد توجه قرار نمی گیرد. علائم اصلی داشتن شانه های ناهموار و متمایل به یک طرف است. اگر ستون فقرات شما بسیار کج باشد ، ممکن است دنده ها یا باسن شما نیز به پهلو بچرخند. افرادی که اسکولیوز دارند ممکن است کمردرد داشته باشند و بیشتر از افرادی که اسکولیوز ندارند ، دچار آن شوند.

 

چه عواملی باعث اسکولیوز می شوند؟

علت دقیق اسکولیوز مشخص نیست. می تواند در خانواده ها چندین نفر مبتلا باشند. می تواند در اثر آسیب ، بیماری ، عفونت یا نقص مادرزادی ایجاد شود. همچنین می تواند با استفاده مکرر از یک طرف بیشتر از طرف دیگر ، مانند در یک حرکت یا فعالیت خاص ، ایجاد یا بدتر شود.

 

چگونه اسکولیوز تشخیص داده می شود؟

در صورت کمردرد یا سایر علائم اسکولیوز با پزشک خود تماس بگیرید. پزشک شما یک معاینه بدنی انجام می دهد و سلامتی و سابقه خانوادگی شما را بررسی می کند. اگر پزشک شما نگران این انحنا باشد ، احتمالاً وی برای تهیه دید بهتر از ستون فقرات ، عکسبرداری با اشعه ایکس را انجام می دهد.

 

پزشک خانواده شما ممکن است در معاینات منظم اسکولیوز را بررسی کند. بعضی از مدارس کودکان را از نظر این بیماری غربال می کنند.

 

آیا می توان از اسکولیوز پیشگیری یا اجتناب کرد؟

نمی توانید از ابتلا به اسکولیوز جلوگیری کرده و از آن اجتناب کنید.

 

درمان اسکولیوز

موارد خفیف اسکولیوز نیازی به درمان ندارد. ممکن است پزشک بخواهد وضعیت شما را کنترل کند تا ببیند بدتر می شوید یا نه. منحنی ستون فقرات ممکن است موقتی یا دائمی باشد. این امر اغلب با گذشت زمان بهبود می یابد ، به ویژه برای کودکان در هنگام رشد.

 

ممکن است پزشک شما از مهاربند استفاده کند. این باعث می شود که ستون فقرات بیشتر خم نشود. مهاربند (بریس) های جدید سبک تر و کم حجم تر از قدیمی ها هستند. بیشتر بریس ها زیر لباس قرار می گیرند و قابل مشاهده نیستند.

 

افرادی که اسکولیوز شدید دارند ممکن است نیاز به جراحی داشته باشند. جراح استخوان های موجود در ستون فقرات شما را جابجا کرده ، آنها را برای تقویت ستون فقرات به هم می چسباند یا میله ای را در ستون فقرات قرار می دهد تا به صاف کردن آن کمک کند. با پزشک خود در مورد مزایا و خطرات جراحی صحبت کنید. این موارد به سن ، وضعیت سلامتی و میزان انحنا بستگی دارد.

 

زندگی با اسکولیوز

برای اکثر افراد منحنی ستون فقرات آنقدر کم است که مشکلی ایجاد نمی کند. درمان می تواند شرایط را بهبود بخشد یا مدیریت کند. در موارد نادر ، منحنی ممکن است فضای قابل استفاده برای ریه ها و قلب شما را محدود کند.

 

سوالاتی که می توانید از پزشک خود بپرسید

  • شدت منحنی ستون فقرات من چقدر است؟
  • اسکولیوز من موقتی است یا دائمی؟
  • آیا نیاز به پوشیدن بریس (مهاربند) یا جراحی خواهم داشت؟
  • مزایا و خطرات جراحی چیست؟
  • آیا فیزیوتراپی گزینه خوبی است؟
  • آیا ورزش ایمن است؟
  • آیا تغییراتی در سبک زندگی وجود دارد که بتواند برای صاف کردن ستون فقراتم کمک کند؟
  • آیا اسکولیوز می تواند در دراز مدت مشکلات سلامتی ایجاد کند؟

 

منبع

 

ادامه مطلب

اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان: پرسش و پاسخ های رایج

اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان: پرسش و پاسخ های رایج

اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان حدود 1٪ تا 3٪  از نوجوانان را تحت تأثیر قرار می دهد.

این حالت با انحنای جانبی ستون فقرات (زاویه کاب Cobb) حداقل 10 درجه در غیاب اختلالات مادرزادی یا عصبی عضلانی زمینه ای تعریف می شود.

اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوان ممکن است از طریق معاینه خم شدن به جلو تشخیص داده شود و باید با اندازه گیری اسکولیومتر تایید شود.

اسکولیوز خفیف معمولاً بدون علامت است. ممکن است سبب درد اسکلتی عضلانی بشود ، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که باعث ناتوانی یا اختلال عملکرد شود.

بیماران مبتلا به اسکولیوز شدید (زاویه کاب 40 درجه یا بیشتر) ممکن است درد جسمی ، تغییر شکل ظاهری از نظر زیبایی ، پریشانی روانی اجتماعی یا به ندرت اختلالات ریوی داشته باشند.

چندین مطالعه نشان داده است که استفاده از مهاربند و فیزیوتراپی ویژه اسکولیوز برای محدود کردن پیشرفت در اسکولیوز خفیف تا متوسط ​​سود کمی دارد ، اما هیچ تاثیری بر کیفیت زندگی نداشته است.

از آنجا که هیچ مطالعه با کیفیت بالا اثبات نکرده است که جراحی نسبت به مهاربندی یا تحت نظرداشتن بیماران برتری داشته باشد ، بنابراین باید فقط برای موارد شدید در نظر گرفته شود.

شواهد کمی وجود دارد که درمانها نتایج بیمارمحور را بهبود بخشند.

هنوز شواهد كافی برای ارزیابی فواید و مضرات غربالگری اسكولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان در كودكان و نوجوانان 10 تا 18 ساله وجود ندارد.

 

توصیه های کاربردی کلیدی

  • شواهد برای ارزیابی مزایا و مضرات غربالگری اسكولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان در نوجوانان 10 تا 18 سال كافی نیست. (C)
  • اندازه گیری اسکولیومتر 5 درجه یا بیشتر نیاز به ارزیابی رادیولوژیک برای اندازه گیری زاویه Cobb ، به ویژه در بیماران دارای اضافه وزن یا چاقی دارد. (C)
  • مهاربندی و درمان فيزيكی ویژه اسكوليوز ممكن است برای كاهش سرعت انحنای اسكلتی موثر باشد. (C)

 

سطح شواهد

  • A = شواهد بیمار مدار و با کیفیت خوب
  • B = شواهد بیمار محور ناپایدار یا با کیفیت محدود
  • C = اجماع، شواهد بیماری مدار، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی، یا موارد بیماران.

 

منبع 

ادامه مطلب

بواسیر (هموروئید) (آموزش همگانی)

بواسیر (هموروئید) (آموزش همگانی)

بواسیر به معنی رگهای متورم در مقعد یا قسمت پایین راست روده است.

 

علل

بواسیر بسیار شایع است. آنها در نتیجه افزایش فشار بر روی مقعد ایجاد می شوند. این می تواند در دوران بارداری یا زایمان و به دلیل یبوست رخ دهد. فشار باعث تورم وریدهای نرمال مقعدی و بافت اطراف آنها می شود. این بافت اغلب در حین حرکات روده می تواند خونریزی کند.

 

بواسیر ممکن است به دلیل موارد زیر ایجاد شود:

  • فشار آوردن هنگام حرکات روده
  • یبوست
  • نشستن برای مدت زمان طولانی ، به خصوص در توالت
  • بیماری های خاصی مانند سیروز

 

بواسیر ممکن است در داخل یا خارج بدن باشد.

  • بواسیر داخلی درست در داخل مقعد ، در ابتدای راست روده رخ می دهد. وقتی بزرگ باشند ، ممکن است به بیرون بروند (افتادگی). شایعترین مشکل بواسیر داخلی خونریزی حین حرکات روده است.
  • بواسیر خارجی در خارج از مقعد رخ می دهد. آنها می توانند منجر به مشکل در تمیز کردن منطقه پس از اجابت مزاج شوند. اگر لخته خون در بواسیر خارجی ایجاد شود ، می تواند بسیار دردناک باشد (بواسیر خارجی ترومبوز شده یا لخته شده).

 

علائم

بواسیر اغلب دردناک نیست ، اما اگر لخته خون ایجاد شود ، می تواند بسیار دردناک باشد.

 

علائم رایج عبارتند از:

  • خون قرمز روشن بدون درد از راست روده
  • خارش مقعدی
  • درد مقعدی یا درد به خصوص در حالت نشسته
  • درد هنگام حرکات روده
  • یک یا چند توده حساس در ناحیه مقعد

 

روش های تشخیص:

بیشتر اوقات ، یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی می تواند بواسیر را فقط با مشاهده ناحیه مقعد تشخیص دهد. بواسیر خارجی اغلب از این طریق قابل تشخیص است.

 

آزمایشاتی که می توانند به تشخیص مشکل کمک کنند عبارتند از:

  • معاینه مقعد
  • سیگموئیدوسکوپی
  • آنوسکوپی

 

درمان

درمان های بواسیر شامل موارد زیر است:

  • کرم های بدون نسخه کورتیکواستروئید (به عنوان مثال کورتیزون) برای کاهش درد و تورم
  • کرم های بواسیر همراه با لیدوکائین برای کمک به کاهش درد
  • نرم کننده های مدفوع برای کمک به کاهش فشار و یبوست

 

کارهایی که می توانید برای کاهش خارش انجام دهید عبارتند از:

  • با یک دستمال پنبه ای کرم یا پماد دارویی ضد بواسیر را روی محل قرار دهید.
  • لباس زیر نخی بپوشید.
  • از دستمال دستشویی خودداری کنید.
  • سعی کنید ناحیه را خراشیده نکنید.

لگن آب گرم می تواند به شما کمک کند تا احساس بهتری داشته باشید. 10 تا 15 دقیقه در آب گرم بنشینید.

 

اگر بواسیر شما با درمان های خانگی بهتر نمی شود ، ممکن است به نوعی از درمان سرپایی در مطب برای کوچک شدن بواسیر نیاز داشته باشید.

 

اگر درمان مطب کافی نباشد ، ممکن است نوعی جراحی مانند برداشتن بواسیر (بواسیر) انجام شود. این روش ها معمولاً برای افرادی که خونریزی شدید یا افتادگی دارند و به درمان های دیگر پاسخ نداده اند ، استفاده می شود.

 

عوارض احتمالی

خون موجود در بواسیر ممکن است لخته ایجاد کند. این می تواند باعث از بین رفتن بافت اطراف آن شود. برای از بین بردن بواسیر همراه با لخته گاهی به عمل جراحی نیاز است.

به ندرت ، خونریزی شدید نیز ممکن است رخ دهد. کم خونی فقر آهن می تواند در نتیجه از دست دادن خون در طولانی مدت ایجاد شود.

 

چه موقع با یک متخصص پزشکی تماس بگیرید

اگر

  • علائم بواسیر با درمان خانگی بهبود نمی یابد.
  • شما خونریزی مقعدی دارید. پزشک شما ممکن است بخواهد سایر دلایل جدی تر خونریزی را بررسی کند.

 

اگر:

  • خون زیادی از دست می دهید
  • خونریزی دارید و احساس سرگیجه ، سبکی سر یا ضعف می کنید

 

پیشگیری

یبوست ، زورزدن هنگام دفع و نشستن بیش از حد در توالت خطر بواسیر را افزایش می دهد.

برای جلوگیری از یبوست و بواسیر باید:

  • به مقدار زیاد مایعات بنوشید.
  • از یک رژیم غذایی با فیبر بالا از میوه ها ، سبزیجات و غلات کامل استفاده کنید.
  • استفاده از مکمل های فیبر را در نظر بگیرید.
  • برای جلوگیری از خستگی از نرم کننده های مدفوع استفاده کنید.

 

منبع

 

ادامه مطلب

بی اختیاری مدفوع (آموزش همگانی)

بی اختیاری مدفوع (آموزش همگانی)

بی اختیاری مدفوع چیست؟

بی اختیاری مدفوع ناتوانی در کنترل حرکات روده است. این امر منجر به نشت مدفوع از راست روده در زمان های غیرمنتظره می شود. این بیماری بیشتر در خانمها و افراد مسن از هر دو جنس دیده می شود.

بسیاری از افرادی که بی اختیاری مدفوع دارند ، از گفتگو با پزشک در مورد این مشکل شرم دارند. آنها فکر می کنند هیچ چیز نمی تواند به آنها کمک کند. با این حال ، بسیاری از درمان های موثر برای بی اختیاری مدفوع در دسترس است.

 

علائم بی اختیاری مدفوع

علائم بی اختیاری مدفوع ممکن است خفیف (رگه ها یا لکه های مدفوع نشت شده در لباس زیر) تا شدیدتر باشد (عدم توانایی کنترل حرکات روده).

 

چه عواملی باعث بی اختیاری مدفوع می شوند؟

عملکرد روده توسط 3 چیز کنترل می شود: فشار اسفنکتر مقعدی ، احساس مقعد و ظرفیت ذخیره سازی مقعد. اسفنکتر مقعد عضله ای است که برای جلوگیری از خروج مدفوع از راست روده منقبض می شود. این عضله در کنترل مدفوع حیاتی است. احساس مقعدی به فرد می گوید که مدفوع در راست روده است و وقت آن است که به دستشویی برود. پس از اینکه فرد از وجود مدفوع مطلع شد ، مقعد می تواند کشیده شده و مدفوع را نگه دارد. این ظرفیت ذخیره مقعدی است.

فرد همچنین باید به اندازه کافی هوشیار باشد تا احساس مقعد را متوجه شود و در این زمینه کاری انجام دهد. او همچنین باید بتواند به توالت برود. اگر مشکلی در هر یک از این عوامل وجود داشته باشد ، در این صورت بی اختیاری مدفوع می تواند رخ دهد.

آسیب عضلانی در بیشتر موارد بی اختیاری مدفوع دخیل است. برای برخی از افراد ، این آسیب معمولاً در هنگام زایمان اتفاق می افتد. به خصوص این احتمال وجود دارد که در زایمان های دشواری که از برش استفاده می شود ، این اتفاق بیفتد. آسیب های عضلانی همچنین می تواند در حین جراحی مقعد مانند جراحی بواسیر رخ دهد. همچنین ممکن است در افرادی که بیماری التهابی روده یا آبسه اطراف مقعد دارند رخ دهد.

افراد اغلب می توانند ضعف عضلانی را جبران کنند. به طور معمول ، بی اختیاری وقتی در زندگی ایجاد می شود که عضلات ضعیف می شوند و ساختارهای پشتیبانی کننده در لگن شل می شوند.

آسیب به اعصابی که عضله مقعدی را کنترل می کنند یا احساس مقعد را تنظیم می کنند نیز یکی از دلایل اصلی بی اختیاری مدفوع است. آسیب عصبی می تواند در شرایط زیر رخ دهد:

  • هنگام زایمان
  • با فشار شدید و طولانی مدت برای مدفوع
  • با بیماری هایی مانند دیابت ، تومورهای نخاع و مولتیپل اسکلروزیس

 

بی اختیاری مدفوع همچنین ممکن است به دلیل کاهش کشش مقعد باشد. این مشکل، زمان بین احساس مدفوع و نیاز فوری به دفع مدفوع را کوتاه می کند. جراحی یا آسیب ناشی از پرتودرمانی می تواند باعث اسکار و سفتی مقعد شود. بیماری التهابی روده همچنین می تواند باعث کاهش کشش راست روده شود.

از آنجا که کنترل اسهال دشوارتر از مدفوع سفت است ، این حالت یک فشار اضافی است که می تواند منجر به بی اختیاری مدفوع شود.

 

بی اختیاری مدفوع چگونه تشخیص داده می شود؟

همراه با معاینه جسمی ، پزشک ممکن است بخواهد آزمایش های دیگری مانند اندازه گیری فشار مقعد و راست روده را نیز انجام دهد. در این روش، فشار مقعدی ، کشش مقعدی و احساس مقعد را آزمایش می کنند. این آزمایشات می تواند علت بی اختیاری شما را مشخص کند.

 

آیا می توان از بی اختیاری مدفوع پیشگیری یا جلوگیری کرد؟

حتی اگر بتوانید خطر بی اختیاری مدفوع را کاهش دهید ، اما همیشه نمی توانید از آن جلوگیری کنید. به این دلیل است که بدون تقصیر شما ممکن است عضلات مقعد آسیب ببینند. این ماهیچه ها علی رغم تمام تلاش شما برای تقویت آنها ، به مرور زمان ضعیف می شوند.

 

درمان بی اختیاری مدفوع

خوشبختانه ، درمان موثر برای بی اختیاری مدفوع در دسترس است ، بنابراین مهم است که در این باره با پزشک خود صحبت کنید. تلاش برای خود درمانی معمولاً ناموفق است.

 

درمان بی اختیاری مدفوع متفاوت است و به علت مشکل شما بستگی دارد. پزشک شما ممکن است یک یا چند روش درمانی زیر را توصیه کند:

  • تغییرات رژیم غذایی: برای جلوگیری از اسهال و یبوست معمولاً در کنترل بی اختیاری بسیار مفید است. تغییراتی در رژیم غذایی مانند تنظیم میزان فیبر مصرفی ، نوشیدن مایعات بیشتر یا تغییر مقدار غذا می توانید اغلب از اسهال و یبوست جلوگیری کنید.
  • دارو: پزشک ممکن است برای درمان بی اختیاری ، داروهای ملین ، داروهای ضد اسهال یا نرم کننده مدفوع تجویز کند. قبل از مصرف داروهای بدون نسخه برای بی اختیاری با پزشک خود صحبت کنید.
  • آموزش روده: ایجاد الگوی مدفوع منظم می تواند بسیار مفید باشد. این ممکن است شامل رفتن به دستشویی در ساعات خاصی از روز مانند بعد از خوردن غذا یا درمانی به نام بیوفیدبک مقعد و راست روده باشد. این روش در حالی که تمرینات عضلانی خاصی انجام می دهید ، انقباضات اسفنکتر شما را اندازه گیری می کند. تمرین بیوفیدبک می تواند عضلات اسفنکتر شما را تقویت کرده و کنترل بیشتری بر حرکات روده به شما بدهد.
  • عمل جراحی: چندین روش مختلف جراحی می تواند بی اختیاری مدفوع را درمان کند. غالباً این جراحی ها عضلات اسفنکتر را ترمیم یا جایگزین می کنند.

 

زندگی با بی اختیاری مدفوع

زندگی با بی اختیاری مدفوع ، صرف نظر از سن شما می تواند از نظر اجتماعی و احساسی چالش برانگیز باشد. اجازه ندهید شما را منزوی کند. بهتر است خجالت نکشید و در این باره با دکتر خود صحبت کنید. این یک بیماری بسیار قابل درمان است. پزشک می تواند بهترین روش درمانی را برای شما توصیه کند.

اگر یک برنامه درمانی به طور کامل بی اختیاری مدفوع شما را حل نمی کند ، روشه های زیادی وجود دارد که می توانند به شما کمک کنند تا با احتیاط این مشکل را پنهان کنید همچون لباس زیر یکبار مصرف و همچنین پوشک هایی است که برای نشت جزئی روده استفاده می شود.

 

سوالاتی که می توانید از پزشک خود بپرسید

  • بهترین روش درمانی برای من چیست؟
  • درمان من چه مدت طول می کشد؟
  • آیا در خانه می توان کاری انجام داد که به من کمک کند؟
  • آیا دارویی وجود دارد که بتوانم مصرف کنم؟
  • آیا تمرینات کمک خواهد کرد؟
  • بهبودی من بعد از جراحی چه مدت خواهد بود؟
  • آیا بعد از جراحی مجبور به انجام هرگونه فیزیوتراپی خواهم شد؟
  • آیا باید فیبر بیشتری بخورم؟

 

منبع

 

ادامه مطلب

شقاق مقعدی (آموزش همگانی)

شقاق مقعدی (آموزش همگانی)

شقاق مقعدی چیست؟

شقاق مقعدی ترک یا پارگی در لایه نازک و نرم راست روده تحتانی است. این یک بیماری شایع است. گاهی اوقات افراد شقاق مقعدی را با بواسیر اشتباه می گیرند.

 

علائم شقاق مقعدی

شایعترین علامت شقاق مقعدی ، درد تیز در مقعد و اطراف آن است. شقاق مقعدی اغلب باعث حرکات روده ای دردناک و خونریزی می شود. همچنین ممکن است در هنگام شستشوی مدفوع، خون مشاهده شود. شقاق ممکن است باعث خارش در ناحیه مقعد شود.

 

چه عواملی باعث ایجاد شقاق مقعدی می شود؟

شقاق های مقعدی معمولاً در اثر کشیدگی هنگام دفع است که باعث آسیب به مجرا می شود. همچنین می تواند ناشی از اسهال مکرر ، هنگامی که جریان خون در منطقه کاهش می یابد (در بزرگسالان مسن) ، پس از زایمان یا در افراد مبتلا به بیماری کرون باشد.

 

شقاق مقعدی چگونه تشخیص داده می شود؟

پزشک معاینه مقعدی را انجام می دهد. معمولاً معاینه برای دیدن شقاق لازم است. ممکن است پزشک مجبور باشد با دستکش شده داخل مجرای مقعد را معاینه کند.

 

آیا می توان از شقاق مقعدی پیشگیری یا جلوگیری کرد؟

منظم نگه داشتن حرکات روده و جلوگیری از یبوست می تواند به کاهش احتمال بروز شقاق مقعدی کمک کند. میوه ها ، سبزیجات و غلات سبوس دار بیشتری را به رژیم خود اضافه کنید تا فیبر کافی دریافت کنید. مایعات زیادی بنوشید و هر روز مقداری ورزش کنید تا به حرکت دستگاه گوارش شما کمک کند.

 

درمان شقاق مقعدی

تقریباً نیمی از شقاق ها به خودی خود بهبود می یابند و به هیچ وجه نیازی به درمان ندارند. اگر شقاق به خودی خود بهبود نیابد ، سایر درمان ها شامل کرم های تجویزی مانند نیترات ها یا مسدود کننده های کانال کلسیم ممکن است لازم باشد. حتی ممکن است به تزریق بوتاکس در عضله مقعد (که اسفنکتر مقعدی نامیده می شود) نیاز داشته باشید. از جراحی جزئی برای شل کردن عضله مقعد می توان به عنوان آخرین چاره استفاده کرد.

 

زندگی با شقاق های مقعدی

پزشک شما ممکن است نرم کننده های مدفوع را برای راحتی شما در هنگام رفتن به دستشویی و بهبود شقاق تجویز کند. کرم بی حسی همچنین می تواند حرکات روده را کمتر دردناک کند. ژل نرم کننده ، اکسید روی و کرم 1٪ هیدروکورتیزون می توانند به آرامش منطقه کمک کنند.

 

نشستن در لگن آب گرم می تواند به بهبود شقاق کمک کرده و حال شما را بهتر کنند. لگن را با آب ولرم کافی پر کنید تا باسن شما را بپوشاند. از صابون یا شامپو یا هر محصول دیگری استفاده نکنید ، مگر اینکه توسط پزشک تجویز شده باشد. این روش را تا 3 بار در روز و هر بار حدود 10 دقیقه تکرار کنید.

 

افرادی که یک بار دچار شقاق می شوند بیشتر در آینده دچار این مشکل می شوند ، بنابراین مهم است که مدفوع منظم داشته باشید. اگر در گذشته شقاق داشته اید ، ممکن است فکر کنید که مدفوع خود را نگه دارید تا از درد عبور آن جلوگیری کنید. اما این ایده خوبی نیست و می تواند باعث دفع مدفوع سخت و دشوار شود ، که شقاق را بدتر می کند. با یک رژیم غذایی سرشار از فیبر ادامه دهید و مقدار زیادی مایعات بنوشید تا به دفع مدفوع کمک کند.

 

سوالاتی برای دکتر شما

چگونه می توانم فیبر بیشتری به رژیم غذایی خود اضافه کنم؟

آیا باید از مکمل های فیبر استفاده کنم؟

آیا باید از ملین استفاده کنم؟

توصیه می کنید در حالی که شقاق دارم از چه دارویی استفاده می کنم؟

 

منبع

ادامه مطلب