عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل: تازه های درمان

گایدلاین های تشخیص و درمان عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل اخیراً به روز رسانی شده اند.

عوامل خطر ابتلا عبارتند از حضور اخیر در مراکز بهداشتی درمانی یا مصرف آنتی بیوتیک ها به ویژه کلیندامایسین.

ویژگی عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل این است که دامنه علائم آن گسترده است از اسهال خفیف یا متوسط تا بیماری های شدید همچون کولیت سودوممبرانو، ایلئوس کولون، توکسیک مگاکولون، سپسیس یا مرگ.

در بیمارانی که از مسهل استفاده نمی کنند و در طول ۲۴ ساعت ۳ بار یا بیشتر و بدون دلیل دچار اسهال شده اند باید به فکر عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل بود.

بررسی های آزمایشگاهی در این بیماران با ایمیونواسی آنزیم گلوتامات دهیدروژناز و اندازه گیری توکسین های A و B و سپس تعیین افزایش اسید نوکلئیک انجام می شود.

در کودکان بالای ۱۲ ماه انجام تست ها فقط برای موارد اسهال طول کشیده و داشتن عوامل خطر عفونت توصیه می شود.

انتخاب نوع درمان بسته به اولین نوبت عفونت یا عفونت راجعه و شدت عفونت بر اساس تعداد گلبول های سفید خون، سطح کراتینین خون و دیگر علائم و نشانه های بالینی متفاوت خواهد بود.

برای اولین نوبت عفونت که شدید نباشد استفاده از وانکومایسین خوراکی یا فیداکسومایسین خوراکی توصیه شده است.

مترونیدازول بعنوان درمان خط اول در بزرگسالان توصیه نمی شود.

در بیمارانی که دچار عفونت های راجعه می شوند و حداقل ۳ نوبت درمان آنتی بیوتیکی داشته اند تزریق میکروبیوم مدفوعی یک درمان قابل قبول با میزان موفقیت بالاست.

تجویز منطقی آنتی بیوتیک ها یک راهکار کلیدی برای کاهش میزان عفونت های کلیستریدیوم دیفیسیل است.

در حالت روتین یا آندمیک شستن دستها با آب و صابون یا با محصولات پایه الکلی قابل قبول است ولی در مواقع همه گیری شستن با آب و صابون بهتر است.

انجمن بیماری های عفونی استفاده از پروبیوتیک ها به منظور پیشگیری از عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل را توصیه نمی کند.

پیشنهادهای کلیدی در طبابت بالینی

برای انجام تستهای تشخیصی عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل باید رویکرد ۲ مرحله ای داشت: در گام نخست ایمیونواسی آنزیم گلوتامات دهیدروژناز و توکسین های A و B و اگر نتایج آنها کمکی به تشخیص نکند در گام دوم تست تعیین افزایش اسید نوکلئیک.

در بیمارانی که بر اساس علائم بالینی برای ایشان عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل مطرح است انجام تست تعیین افزایش اسید نوکلئیک یا رویکرد ۲ مرحله ای هر دو مناسب هستند.

C

برای درمان اولین نوبت عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل وانکومایسین خوراکی و فیداکسومایسین خوراکی نسبت به مترونیدازول بهتر هستند.

C

در بیماران با عفونت های راجعه کلیستریدیوم دیفیسیل که درمان های آنتی بیوتیکی مناسب موثر نبوده است تزریق میکروبیوم مدفوعی توصیه شده است.

B

تجویز منطقی آنتی بیوتیک ها میزان عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل را کاهش می دهد.

C

A: پایدار، شواهد بر پایه بیمار با کیفیت خوب

B: ناپایدار، شواهد برپایه بیمار با کیفیت محدود

C: توافقی، شواهد بر پایه بیماری، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی یا تعداد محدودی از بیماران

نکات مهم

در صورت نبودن اسهال از انجام تست تشخیصی عفونت کلیستریدیوم دیفیسیل بپرهیزید.

در بیماران با عفونت اخیر کلیستریدیوم دیفیسیل بدون رسیدن به ضرورت قطعی از تجویز آنتی بیوتیک بپرهیزید.

مصرف آنتی بیوتیک ها با خطر بالای کلیستریدیوم دیفیسیل راجعه همراه هستند.

بازدیدها: 161

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *