اعتیاد: درمان های دارویی

اعتیاد به مواد مخدر بسیار شایع است و می تواند کشنده باشد.

اعتیاد به مواد مخدر یک وضعیت مزمن عودکننده است که درمان آن در حیطه وظایف پزشکان عمومی یا پزشکان خانواده است.

این بیماران با درمان های دارویی مناسب با احتمال بسیار بیشتری بهبود می یابند.

متادون و بوپرنورفین آگونیست های اپیوئیدی هستند که میزان مرگ و میر، مصرف مواد و انتقال ویروس های هپتایت C و HIV را در این بیماران کاهش می دهند و سبب پایبندی به درمان می شوند.

استفاده از نالترکسون عضلانی به خوبی مطالعه نشده است و شروع آن دشوارتر از آگونیست های اوپیوئیدی است زیرا یک هفته قبل از اولین دوز باید بیمار از مصرف مواد امتناع کند. با این وجود در کسانی که نالترکسون شروع می شود مصرف مواد کاهش می یابد.

اتخاب درمان مناسب هر بیمار وابسته است به:

  • ترجیح بیمار
  • در دسترس بودن برنامه های ترک اعتیاد محلی
  • پیش بینی اثر بخشی برنامه درمانی
  • و عوارض جانبی

قطع دارودرمانی خطر عود بیماری را افزایش می دهد بنابراین باید بیماران تشویق شوند که درمان شان را نامحدود ادامه دهند.

خیلی از بیماران با سوء مصرف مواد در مراکز مراقبت های پایه درمان می شوند که می توان در آنجا برنامه های درمانی ترک اعتیاد موثری را ارائه کرد.

پزشکان عمومی و پزشکان خانواده در جایگاه ایده آل تشخیص اختلال سوء مصرف مواد و ارائه درمان های مبتنی بر شواهد با بوپرنورفین یا نالترکسون هستند و می توانند در صورت نیاز بیماران را به مراکز متادون درمانی ارجاع دهند و حملات احتمالی مصرف مواد را مدیریت کنند.

پیشنهادهای کلیدی در طبابت بالینی

همه افراد بزرگسال مراجعه کننده به مراکز خدمات پایه (پزشکی عمومی) باید از نظر اختلال سوء مصرف مواد غربالگری شوند.

C

بیماران معتاد باید تحت درمان نگهدارنده دارودرمانی باشند.

A

دارودرمانی تا زمانی که  بیمار کمک می کند باید ادامه یابد و بر اساس برنامه های درمانی بادوره زمانی ثابت نباید دارودرمانی قطع شود.

A

شرکت در برنامه های رفتاردرمانی ممکن است در بعضی از بیماران معتاد کمک کننده باشد اما نباید به عنوان پیش نیاز درمان با بوپرنورفین در نظر گرفته شوند.

B

به منظور پیشگیری از دوز بیش از حد باید در موارد زیر نالوکسون تجویز شود:

–          همه بیماران با اختلال سوء مصرف مواد

–          همه بیماران پرخطر که برای آنها اوپیوئید تجویز شده است

–          یا همه کسانی که مواد مخدر مصرف می کنند.

C

A: پایدار، شواهد بر پایه بیمار با کیفیت خوب

B: ناپایدار، شواهد برپایه بیمار با کیفیت محدود

C: توافقی، شواهد بر پایه بیماری، طبابت رایج، نظر خبرگان پزشکی یا تعداد محدودی از بیماران

بازدیدها: 196

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *